ΠΕΡΠΑΤΩ: ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

2008-10-03T21:36:00.002+03:00

2008-07-17T13:02:00.003+03:00

2008-07-16T15:49:00.004+03:00

Στοές

Ένας κύριος μέγαλος σε ηλικία μπαίνει στη στοά βιαστικός. Τρέχω και τον πλησίαζω. Στην αρχή δίσταζει . Αφού τον πείθω ότι θέλω απλά να του διαβάσω ένα κείμενο καθώς περπατάει και τίποτε άλλο, δέχεται. Του διαβάζω το κείμενο:

¨Πιστεύω, ότι δεν μπορώ να διατηρήσω την υγεία και το πνεύμα μου, χωρίς να περιπλανηθώ τουλάχιστον τέσσερις ώρες την ημέρα, και συνήθως πολύ περισσότερο, στα δάση, στους λόφους, στους αγρούς, τελείως απαλλαγμένος από κάθε εγκόσμια υποχρέωση. Μπορεί να πείτε εκ του ασφαλούς, « Δεκάρα δεν δίνω, για αυτά που σκέπτεσαι» ή «δίνω τα πλούτη, όλου του κόσμου». Όταν αναλογίζομαι, αυτόν τον τεχνίτη και τον μαγαζάτορα, που κάθονται στο μαγαζί τους, όχι μόνον όλο το πρωινό, αλλά και το απόγευμα, με τα πόδια σταυρωμένα, λες και τα πόδια έγιναν για να κάθονται και όχι για να στέκονται ή να βαδίζουν, νομίζω, πως τους αξίζει κάθε έπαινος που δεν έχουν αυτοκτονήσει, εδώ και καιρό. ¨

Henry David Thoreau, ¨Πολιτική ανυπακοή, Ζωή χωρίς αρχές, περπατώντας¨, Εκδόσεις: «Διεθνής Βιβλιοθήκη» σελ.38

Στο τέλος μένει αμίλητος, τα μάτια του βουρκώνουν. Τώρα διστάζω εγώ, δεν ξέρω τι να του πω. Τελικά τον ρωτάω να μου πει πως του φάνηκε αυτή η εμπειρία, όπως ακριβώς έκανα και με όλους τους υπόλοιπους. Τον βλέπω να δυσκολεύεται, μου λέει αιφνιδιάστηκα. Δε θέλω να τον φέρω σε δύσκολη θέση. Του προτείνω να μου γράψει αυτά που σκέπτεται. Δέχεται. Μου γράφει το κείμενο και μετά φεύγει λέγοντας ευχαριστώ πολύ. Ανυπομονώ να διαβάσω αυτό που μου έγραψε. Ανοίγω το χαρτάκι και διαβάζω:

¨Αιφνιδιάστηκα, άκουγα και συγκινήθηκα περνώντας. ¨

2008-07-16T14:57:00.000+03:00

Στοές

Ένας περαστικός βιαζόταν αλλά τον ακολούθησα και του διάβαζα ένα απόσπασμα από το Μονόδρομο του Walter Benjamin. Καθώς τον ακολουθούσα με γρήγορο βήμα νόμιζα ότι θα σκοντάψω. Τελικά κατάλαβα ότι είχα συνηθίσει πολύ γρήγορα να κυκλοφορώ στο χώρο της στοάς. Μέχρι να βγούμε από την στοά ηρέμησε, με άκουσε και μου ζήτησε να συνεχίσω για να δει τι θα γίνει. Μετά δεν με ρώτησε κάτι, απλά έφυγε.

Μονόδρομος, Walter Benjamin

σελίδες: 43-44 ‘η δύναμη ενός εξοχικού δρόμου διαφέρει, αν τον περπατάς...για τα αινίγματα της Κίνας’

45-47 ‘ονειρεύτηκα πως βρισκόμουν στο Μεξικό σαν μέρος μιας εξερευνητικής αποστολής...η ακαριαία ερωτική συγκίνηση του θαυμαστή’

Εμπειρία στις στοές

2008-07-16T14:26:00.002+03:00

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμουν τη θέση μου στη στοά, ανάλογα με το αν διάβαζα σε κάποιον ή αν βάδιζα ψάχνοντας κάποιον να του διαβάσω, ήταν διαφορετικός.

Όταν διάβαζα σε ένα μαθητή που πήγαινε προς το φροντιστήριο σε ενδιάμεσο σημείο της στοάς, δεν κατάλαβα πως έφτασα μέχρι εκεί. Προσπαθώντας να διαβάσω όσο το δυνατό πιο καθαρά, δεν κοιτούσα γύρω μου προσεκτικά. Όταν φτάσαμε στην πόρτα του φροντιστηρίου, το παιδί σταμάτησε και μου είπε ότι εδώ πρέπει να φύγει. Όταν του ζήτησα να γράψει κάτι μου είπε:

- “Πώς την είπαμε αυτή που πίστευε ότι υπήρχε υπόγειο από κάτω της; ”

- “ Νάντια.”

“ Καθώς έρχεται το γλυκό, η Νάντια αρχίζει να κοιτάζει γύρω της. Είναι σίγουρη πως κάτω απ’ τα πόδια μας περνάει ένα υπόγειο που ξεκινάει απ¨το Palais de Justice (μου δείχνει από ποιο σημείο του μεγάρου, λίγο δεξιά απ’ τη λευκή εξωτερική σκάλα) και περιγράφει την έπαυλη του Ερρίκου του Δ΄.”

Νάντια, Αndre Breton, σελ. 76, εκδόσεις ύψιλον.

2008-07-16T14:17:00.001+03:00

Εμπειρία από τις στοές

Πλησίασα την γυναίκα που έμπαινε στην στοά, την ρώτησα αν θα ήθελε να την συνοδεύσω διαβάζοντας μέχρι να βγει από την στοά. Εκείνη αρχικά ξαφνιάστηκε στο πλησίασμά μου, στη συνέχεια με ρώτησε διάφορα πράγματα γύρω από την ταυτότητά μου και το σκοπό μου αλλά τελικά δέχτηκε πρόθυμα την πρότασή μου. Ξεκινήσαμε να περπατάμε και ενώ εγώ της διάβαζα ένα απόσπασμα από τον Παριζιάνο χωρικό όπου γινόταν περιγραφή μιας στοάς στο Παρίσι στην οποία μπορούσε κανείς να διαβάσει όποια βιβλία ήθελε χωρίς να τα αγοράσει, εκείνη περπατούσε δίπλα μου σκύβοντας προς το μέρος μου στην προσπάθειά της να με ακούσει. Τότε με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να σταθούμε μέχρι να της διαβάσω το κείμενο καθώς δεν μπορούσε να με ακούσει. Της εξήγησα ότι έπρεπε ταυτόχρονα να περπατάμε και να της διαβάζω. Συμφώνησε να συνεχίσουμε περπατώντας διαβάζοντας της πιο δυνατά. Καθώς πηγαίναμε προς την έξοδο της στοάς προχωρούσε αργά ακούγοντας με με μεγάλη προσοχή, σε βαθμό τέτοιο που μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν παρακολουθούσε ιδιαίτερα τον χώρο γύρω της. Στο τέλος της στοάς σταθήκαμε για λίγο μέχρι να ολοκληρώσω την αφήγηση και έπειτα της ζήτησα να μου γράψει μια σημείωση όπου να μου περιγράφει την εμπειρία της. Αφού σκέφτηκε για λίγο μου έγραψε κάτι εμφανώς επηρεασμένη από την ανάγνωση μου. Μου έγραψε ότι θα ήταν πολύ ωραίο να υπήρχαν αντίστοιχες στοές με αυτές της αφήγησης στην Πάτρα.

2008-07-15T21:58:00.002+03:00

Περπάτημα 1: μέσα στις στοές

Η εμπειρία ενός περπατήματος στις στοές μέσω της διαδικασίας του διαβάσματος κατά τη γνώμη μου εξαρτάται από ποικίλες συνθήκες και παραμέτρους αντίστοιχα. Αρχικά πιστεύω πως είχε ιδιαίτερη σημασία η θεματολογία του αποσπάσματος το οποίο διάβαζα σε αυτόν που διερχόταν από τη στοά , διότι ανάλογα με το θέμα παρατηρούσα ότι πότε αυτό το κείμενο γινόταν προσιτό και ενδιαφέρον στον περαστικό και πότε όχι. Αυτή η θεματολογία πιστεύω πως θα πρέπει να αφορά το περπάτημα και τις ιδιαιτερότητες του, είτε το όσο κανείς ακούει κάποιον άλλον να διαβάζει καθώς περπατάει. Θέματα, δηλαδή, που σχετίζονται με την ίδια την δράση. Επιπλέον σημαντικό ήταν ο χαρακτήρας της κάθε στοάς, διότι ανταποκρινόταν κατά κάποιο τρόπο στην ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων που διέρχονταν από αυτήν. Η στοά στην οποία βρισκόμουν αφορούσε θα έλεγα μία κλειστή κοινωνία αντίθετα με την απέναντι η οποία έχει ένα εμπορικό χαρακτήρα και οι κοινωνικές σχέσεις είναι περισσότερο έντονες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ,όταν προσπάθησα να διαβάσω σε ένα αγόρι , ηλικίας 18 χρονών περίπου, και όταν το ρώτησα αν ήθελε να του διαβάσω, μου απάντησε πως «δεν τον ενδιαφέρει το διάβασμα», είτε σε έναν άλλο κύριο , όπου πήρα την πρωτοβουλία να τοθ διαβάσω χωρίς να τον ρωτήσω, περπατούσε με τον ίδιο βηματισμό και χαρακτήρα σαν να μην υπήρχα εγώ δίπλα του, παρά μόνο μία στιγμή όπου σταμάτησε λες και άκουσε κάτι στιγμιαία , και έπειτα συνέχισε.

Περπάτημα 2: από τις εκβολές του Διακονιάρη προς στις πηγές του

Η δράση αυτή έγινε περισσότερα συλλογικά. Παρόλο που είχαμε ξαναπερπατήσει αρκετές φορές στο συγκεκριμένο τόπο, αυτή τη φορά θα έλεγα πως έγινε περισσότερο συνειδητά καθώς είχαμε συγκεκριμένο και σαφή στόχο: να περπατήσουμε στη κοίτη του ποταμού όπου υπήρχε παλαιότερα. Με τη βοήθεια του χάρτη αρχίσαμε να περπατάμε στοιχισμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο ψάχνοντας το ίχνος της κοίτης του ποταμού , σε σχέση με τα νέα όρια του υπό κατασκευή δρόμου. Καθώς περπατούσαμε , συναντήσαμε αρκετούς πολίτες της περιοχής οι οποίοι μας βοήθησαν σε αυτήν την προσπάθεια μας. Θεωρώ πως στην αναζήτηση μας αυτή και καθ’ όλη την διάρκεια του περπατήματός μας στο Διακονιάρη είχε καθοριστικό ρόλο ο προφορικός λόγος, η πληροφορία που μας δινόταν από τους κατοίκους της περιοχής έτσι ώστε να προσδιορίσουμε εκ νέου το ίχνος της κοίτης του ποταμού που έχει ιδιαίτερη σημασία για την περιοχή αυτή της Πάτρας.

Περπάτημα 3: κατεβαίνοντας τον χείμαρρο Μείλιχο

Μείλιχος, μέρος του αστικού ιστού της πόλης της Πάτρας. Αυτή η σχέση μεταξύ του ποταμού και της πόλης διαφοροποιείται καθ’ όλο το μήκος του ποταμού. Στη συγκεκριμένη δράση δημιουργήσαμε νέες συνθήκες περπατήματος. Παράγοντας ήχο αυτοί που περπατούν στην κοίτη μετατρέπονται σε νέες μηχανές παραγωγής ήχου στις οποίες καλούνται να ανταποκριθούν οι υπόλοιποι, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα παιχνίδι κυνηγητού μέσω του ήχου σε συνδυασμό με τη διαδικασία του περπατήματος. Με αυτό τον τρόπο συνθέτονται δύο μεταβαλλόμενα όρια νοηματοδοτώντας με εκ νέου με τη χρήση μηχανών αναζήτησης τη σχέση του ποταμού Μείλιχου με τον αστικό ιστό όπου οροθετείσαι.

2008-07-15T21:14:00.002+03:00

ΔΡΑΣΗ ΣΤΟΕΣ/ΕΡΓΑΤΕΣ

Περπατώντας και παλινδρομώντας πάνω στο ίχνος της διαδρομής εργατών, που μετέφεραν υλικά απο το όχημά τους πρός την είσοδο πολυκατοικίας εντός της στοάς, διάβαζα μεγαλόφωνα. Προκλήθηκε κάποια διόγκωση στην ηχητική διάσταση του χώρου, τον οποίο η επαναλαμβανόμενη κίνηση προκαλούσε διαρκώς.Η νέα μεταβλητή εισχώρησε στην υπάρχουσα δομή και προκάλεσε μια χωρική ασυνέχεια. Προσωρινά λειτούργησε και ως συμβαντική δίνη αφαιρώντας απο την στοά τα όποια θεματικά της χαρακτηριστικά.

2008-07-15T21:06:00.004+03:00

Η όποια θέση του σώματος στον χώρο, μας γίνεται αντιληπτή μέσω των αισθήσεων. Τον χώρο τον μυρίζουμε, τον αγγίζουμε, τον ακούμε, τον βλέπουμε και τον γευόμαστε.

Οι πιθανές θέσεις που μπορεί να πάρει το σώμα, μας γίνονται κατανοητές μέσα από ένα κώδικα συσχετισμών, σχέσεων, κανονισμών, οργάνωσης και επιθυμίας. Ως επιθυμία θεωρείται όχι μόνο τη λογική κατανόηση/περιγραφή σωματικών και συναισθηματικών αναγκών αλλά (πολύ περισσότερο) και το αποτέλεσμα μιας συστηματικής και διαρκώς μεταλλασσόμενης διαδικασίας λογικού προσδιορισμού του εαυτού σε σχέση με το σύνολο (1).

Η τελική θέση που θα καταλάβει το σώμα, ορίζεται από την προβολή της επιθυμίας μας στον χώρο, καθοδηγούμενης από τις αισθήσεις και τις εκάστοτε ανάγκες μας, αμφισβητεί ή σέβεται τον παραπάνω χωρικό κώδικα. Στην περίπτωση του δημοσίου χώρου η προβολή αυτή, πολλές φορές οδηγεί σε ιδιωτικοποίηση μέρους του.

Το περπάτημα με την αυτή ακριβώς λειτουργία του, ως διαδοχική τοποθέτηση του σώματος σε θέσεις, ως ένωση/γεφύρωση διαφορετικών τοποθεσιών, ως κίνηση (ροή) που διαγράφεται μεταξύ άλλων θέσεων, και σε συνδυασμό με την περιπλάνηση, την διαρκή αλλαγή τόπων, δοκιμάζει όλες εκείνες τις συνθήκες δημιουργίας του χώρου.

Στην περίπτωση εκείνη που η όποια πορεία της περιπλάνησης ενεργεί ως αναίρεση, αμφισβήτηση, άρνηση ή και απλή ερώτηση στο προβλεπόμενο/προδιαγεγραμμένο (δομημένος/ορισμένος χώρος και λειτουργίες), προκύπτει ένας αναπρογραμματισμός του χωρικού κώδικα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σώμα δρα επανασχεδιάζοντας προσωρινά τον χώρο που καταλαμβάνει.

(1) Μεταλλασσόμενης γιατί ο όποιος προσδιορισμός μπορεί να είναι μόνο συγκριτικός και το μέγεθος σύγκρισης είναι το μεταλλασσόμενο σε δομές, ανάγκες, συμφωνίες, λειτουργίες κτλ. κοινωνικό σύνολο, και συστηματικής γιατί μια οποιαδήποτε συνεχής διαδικασία δημιουργεί μνήμη, αποθηκεύοντας έτσι δεδομένα που άσχετα με την αξιοποίησή τους ορίζουν ένα σύστημα.

ΠΕΡΠΑΤΩ ΣΤΟΕΣ

2008-07-15T17:02:00.002+03:00

Ιδιαίτερος χώρος οι στοές. Συνήθως καθώς πέρνα κάνεις μέσα από αυτές αισθάνεται την ανάγκη να οδηγηθεί στο τέλος τους το συντομότερο δυνατόν. Τι συμβαίνει όμως όταν περνώντας από τις στοές συναντάς έναν άνθρωπο όχι μόνο πρόθυμο να σε οδηγήσει στην έξοδο της άλλα και να χρωματίσει την διαδρομή σου διαβάζοντας ένα κείμενο; Πιστεύω πως αυτό που συμβαίνει είναι θέμα «εμπιστοσύνης». Είτε είσαι ανοιχτός στο νέο αυτό άκουσμα που σου προσφέρεται, είτε όχι. Το ουσιαστικό σημείο όμως σε αυτή την δράση, είναι παραδόξως η εικόνα. Η εικόνα ενός συνόλου ανθρώπων πρόθυμων να αναγνώσουν, να επαναλαμβάνουν διαδρομές μέσα στις στοές, άλλα και των μπαλαντέρ, εκείνων δηλαδή που αποδέχονται ή αρνούνται την πρόσκληση να ακούσουν. Νομίζω ότι με την κίνηση μας αυτή «σημειωθήκαμε» στον χώρο. Ίσως αφήνοντας το αποτύπωμα της αύρας μας στις στοές, να γίναμε αναγκαίοι στους διαβάτες.

ΠΕΡΠΑΤΩ ΜΕΙΛΙΧΟΣ

2008-07-15T17:01:00.002+03:00

Η διαδρομή μας πλέον παύει να σχετίζεται με το δικό μας σώμα, καθώς αυτό αφοσιώνεται στο να ακολουθήσει τον ήχο που παράγουν οι καστανιέτες στα χέρια ενός άλλον ανθρώπου, με τον οποίο η οπτική επαφή ήταν ελάχιστή. Προχωρούσαν οι «πομποί» μέσα από το ποτάμι, ακολουθούσαμε εμείς (οι «δέκτες») από τις αστικές πλέον κοίτες, καθοδηγούμενοι μόνο από τον ήχο, παρακάμπτοντας πιθανά εμπόδια. Την στιγμή αυτή νομίζω πως δημιουργούσαμε μια νέα πορεία ο κάθε ένας από εμάς, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «στιγμιαία» καθώς είναι δύσκολο να ακολουθηθεί η ίδια, αυτούσια, ξανά.

ΠΕΡΠΑΤΩ ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ

2008-07-15T16:49:00.002+03:00

Η συσχέτιση δύο γεγονότων τόσο διαχωρισμένων, δηλαδή η αποβολή στοιχειών του παρελθόντος και η προσθήκη νέων αποτέλεσε έκπληξη στην πραγματικότητα του ποταμού που είναι βαθύτητα επηρεασμένη από τις μνήμες. Στο σημείο αυτό η χρονική εξέλιξη είναι εμφανής καθώς διαγράφεται στην πορεία κατά μήκος μιας νοητής ροής. Το παρελθόν - τελικά εναπομένοντα τμήματα του πόταμου-, το παρόν- τα ενδιάμεσα στάδια ως προς την κατασκευή του δρόμου- και το μέλλον- το τελειωμένο τμήμα του δρόμου που έχει δοθεί προς χρήση- εμφανίζονται κάθε ένα ξεχωριστά σε διάφορα σημεία της διαδρομής.
Δεθήκαμε κι εμείς με ένα κίτρινο σχοινί, γίναμε ένα με αυτή την νοητή ροή και μέσα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης διαγράψαμε μια κίνηση αφύσικη προς αυτήν της καθημερινότητας των κατοίκων της περιοχής, υπονοώντας ποικίλα εμπόδια είτε φυσικά είτε τεχνητά, τα οποία μετέβαλλαν τη ροή της πορείας μας . Άμεσο αποτέλεσμα ήταν να αφήσουμε το ίχνος μας στην περιοχή, όχι σαν ένα απτό σημείο αναφοράς αλλά, όπως ο ποταμός, έτσι κι εμείς, να υπονοούμε την παρουσία μας στο χώρο.

Κείμενα εμπειρίες

2008-07-15T10:24:00.004+03:00

Περπάτημα στη στοά 1

Την είδα να μπαίνει στην περιοχή της δράσης μας. Περπατούσε γρήγορα σκεφτόμενη, έδειχνε σαν κάποιος που μόλις δραπέτευσε από ένα χώρο που δεν επέλεξε ο ίδιος, χάζευε τις βιτρίνες καταστημάτων την ώρα που την πλησίαζα. Στάθηκα δίπλα της και άρχισα να τις διαβάζω: «το να μιλάς πολύ και να μη σ’ ακούνε είναι αρκετά ενοχλητικό…» Hakim Bey, Αμεσοκρατία [εκδ. Οξύ]
Την ακολούθησα με το δικό της ρυθμό. Ένοιωσα το βλέμμα της να μετράει τις αναλογίες μου, ταχύτατα, από πάνω προς τα κάτω, σταματώντας στιγμιαία στα χείλη μου και το βιβλίο. Αυτή η διαδικασία έγινε πάνω από μία φορά. Έπειτα, επιτάχυνε το περπάτημά της, αφήνοντάς με πίσω με το διάβασμά μου και βγήκε από το όριό μας. Έμεινα μόνη και έτσι στράφηκα, ψάχνοντας για τον επόμενο ακροατή.
Όλη αυτή η διαδικασία της δράσης εξακολουθεί να είναι μέσα μου, παρατηρώ τους περαστικούς και με έναν σιωπηλό τρόπο, επικοινωνώ μαζί τους, φαντάζομαι πως τους διαβάζω, μου διαβάζουν…

Περπάτημα στη στοά 1

Ο προσωρινός μου σύνοδος ήταν φοιτητής δευτέρου έτους στης σχολή νοσηλευτικής. Του εξήγησα πως θα ζήσουμε μαζί την εμπειρία επανασχεδίασης του τόπου για λίγη ώρα, σε μία διαδρομή που θα κάνουμε μέσα και έξω από τις στοές. Το δέχτηκε, από ευγένεια.
Του διάβαζα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Πόε, “Ο άνθρωπος του Πλήθους”
Ξεκινήσαμε από το πεζοδρόμιο, όπου συναντηθήκαμε. Μπήκαμε ήρεμα στη δροσερή στοά. Το περπάτημα μας ήταν με ενιαίο ρυθμό σαν να ήμαστε ένα. Ένιωθα τα βλέμματα τον περαστικών και άλλων ζευγαριών που διάβαζαν πάνω μας. Άκουγα τα βήματα τους, ένιωθα τον ήχο από τα ποτήρια και τις συζητήσεις που προέρχονταν από το καφενείο, αλλά τίποτα δεν με αποσπούσε από το κείμενο που διάβαζα και από το ενιαίο βάδισμα μας. Βγαίνοντας από τη στοά βρεθήκαμε σε ένα χαοτικό δρόμο εκτεθειμένοι στον ήλιο, το θόρυβο και το κίνδυνο. Κοίταξα τον ακροατή μου, τον κράτησα από το μπράτσο με το δεξί μου χέρι, στο άλλο κράταγα το βιβλίο και συνέχισα το διάβασμα με την ιδία ένταση της φωνής ανάμεσα σε αυτοκίνητα και μηχανάκια προσέχοντας τα λόγια μου να φτάσουν στα αυτιά του από όσο πιο κοντινή απόσταση. Προσπαθώντας επίσης, να διατηρήσω την ασφάλεια μας, ένιωθα υπεύθυνη για τον ακροατή μου. Έδειχνε πώς δεν έχανε λέξη, μου έδινε προσοχή και με κοίταζε με σοβαρότητα. Τότε αναρωτήθηκα αν πράγματι έχουμε επαφή, αν με ακούει αραγε ? ή είναι απλά ευγενικός. Τον δοκίμασα επαναλαμβάνοντας την ιδία πρόταση , το ύφος του δεν άλλαξε.
Δεν του ζήτησα να μου πει κάτι για το κείμενο απλά τον ευχαρίστησα και του ζήτησα να μου περιγράψει την εμπειρία του στη κάρτα μου. Έγραψε …¨ενδιαφέρον ολιγόλεπτο διάλειμμα από το άγχος της καθημερινότητας !!! :-P. ¨

Επανασχεδίαση με βάση του περπατήματος στο Μείλιχο

Τρίτη φορά βρίσκομαι και περπατώ στη κοίτη του Μειλίχου και εξακολουθεί να μου είναι άγνωστη, να την ανακαλύπτω συνεχώς. Το νερό δεν υπάρχει πια, αντί για αυτό προσπαθώ να ξεμπερδέψω τα πόδια από τι ξερή χλόη , να βρω σταθερό σημείο να πατήσω και να βρω διέξοδο από τα καλάμια, κοιτάζω μέσα από αυτά μπροστά μου , μόνο ο ουρανός είναι ξεκάθαρος. Φοραώ μακριά φούστα η όποια μπλέκεται επίσης…
Ο ήχος που προκαλούμε ορίζει την θέση μου στη σειρά αφήνοντας μια σταθερή απόσταση μεταξύ μας.
Είμαστε το ποτάμι, έχουμε συνεχόμενη κίνηση, παραβλέπουμε τα εμπόδια βρίσκοντας πάντα το καινούριο δρόμο, παράγουμε ήχο, και καθοδηγούμε τους υπόλοιπους που βρίσκονται παρόχθια.

Περπατήματα 4 & 5: κατά μήκος του περιβόλου του λιμανιού (προτεινόμενα)

2008-07-14T16:29:00.003+03:00

Περπάτημα 4

Συναντηθείτε στην είσοδο του λιμανιού στην Αγ. Νικολάου, δίπλα από το σταθμό του ΟΣΕ, λίγη ώρα πριν νυχτώσει.
Περπατήστε κατά μήκος της στενής λωρίδας, ανάμεσα στις γραμμές του τρένου και την περίβολο του λιμανιού προς την επόμενη είσοδο στη Γούναρη. Εκεί χωριστείτε σε δυο ομάδες και επιστρέψτε στο σημείο εκκίνησης από τη μια και την άλλη πλευρά του περιβόλου του λιμανιού. Η πρώτη ομάδα, κινούμενη εντός του λιμανιού, θα προσπαθήσει να είναι σε οπτική επαφή με τη δεύτερη, δίνοντας ταυτόχρονα μικρές οδηγίες περπατήματος (π.χ. περπατήστε με σκυμμένο κεφάλι, κρατώντας τον ώμο του μπροστινού, περπατήστε τραγουδώντας, τρέξτε, κλπ).
Μπορείτε να συνεχίσετε μέχρι την επόμενη είσοδο στο τελωνείο, αλλάζοντας τις ομάδες εκατέρωθεν της περίφραξης.
Σε περίπτωση διέλευσης τρένου, η ομάδα που κινείται εξωτερικά θα πλησιάσει προς τα κάγκελα, απομακρυνόμενη όσο το δυνατό από τις γραμμές του τρένου.

Περπάτημα 5

Η δράση πραγματοποιείται βράδυ.
Εκτελείται μόνο από γυναίκες.
Φοράτε σκουρόχρωμα ρούχα. Να είναι εμφανή τα χαρακτηριστικά του προσώπου σας.
Συναντηθείτε στην είσοδο του λιμανιού στην προέκταση της οδού Αγ. Νικολάου, πλάι στις γραμμές του τρένου.
Περπατήστε κατά μήκος της στενής λωρίδας, ανάμεσα στη σιδηροδρομική γραμμή και τον περίβολο του λιμανιού. Καθώς προχωράτε, σταθείτε ακίνητες η μία μετά την άλλη, σε σταθερές αποστάσεις, π.χ. 20 βημάτων. Το βλέμμα σας θα πρέπει να είναι σταθερά στραμμένο προς την πόλη. Η έκφραση του προσώπου σας φυσική. Μετά τη διέλευση του τρένου, περπατήστε μέχρι το σταθμό και συζητήστε με τους ταξιδιώτες.

Walk 3: Descending river Meilichos.

2008-07-14T16:21:00.002+03:00

Περπάτημα 3: Κατεβαίνοντας τον χείμαρρο Μείλιχο
12 Ιουλίου 2008, 7: 30 – 11:00 μ.μ.
Πρόσκληση στους κατοίκους της Πάτρας σε περπάτημα κατά μήκος της κοίτης του χειμάρρου έως τις εκβολές του. Κατά το περπάτημα, η ομάδα ξεναγεί με πολλαπλούς τρόπους τους καλεσμένους σε σημεία και τοποθεσίες. Πραγματοποιήθηκε μια ιδιότυπη ξενάγηση στην παρόχθια περιοχή του χειμάρρου, με τον εξής τρόπο: δόθηκε οδηγία στην ομάδα των καλεσμένων να περπατήσει παράλληλα με την κοίτη, ακολουθώντας την ομάδα περιπατητών που προχωρούσε αργά μέσα στην κοίτη. Η ομάδα της κοίτης περπατούσε παράγοντας ένα συνεχόμενο ήχο με τη χρήση μικρών κρουστών, δίνοντας έτσι το στίγμα της πορείας της. Η ομάδα εκτός κοίτης χρειάσηκε να ανακαλύψει το δρόμο της περιπλανώμενη μέσα από αδιέξοδα ή περιφραγμένες (παράνομες) ιδιοκτησίες.

Citizens of Patras were invited to a walk along the course of Meilichos stream, toward its outfall in the sea. During the walk, the workshop members guide the invited participants in places and points of interest, using various methods. A specific guiding tour was performed at the banks of the stream in the following way: the paricipants were instructed to walk in the cityblocks parallel to the river-bed, following the team of walkers who walked slowly inside the river bed. The river-bed walkers walked and produced a continuing sound, giving thus an audible sign of their course. The group of people outside had to discover their own trajectories by drifting through urban impasses or (illegal) private zones.

Walk 2: From the outfall of Diakoniaris stream towards its spring

2008-07-14T16:20:00.004+03:00

Περπάτημα 2: Από τις εκβολές του Διακονιάρη προς τις πηγές του.
11 Ιουλίου 2008, 7: 30 – 10:00 μ.μ.
Πρόσκληση στους κατοίκους της Πάτρας σε παρπάτημα από τις εκβολές του Διακονιάρη προς τις πηγές του, ακολουθώντας την κοίτη του χειμάρρου, που άλλοτε είναι εμφανής και άλλοτε βρίσκεται θαμμένη κάτω από το δρόμο. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής είναι σε εξέλιξη τα έργα διευθέτησης της κοίτης με πλήρη κάλυψη του ποταμιού. Οι περιπατητές είναι εφοδιασμένοι με εργαλεία επισήμανσης, καθώς και χάρτες όπου στη σημερινή τοπογραφία δείχνεται η θέση της αφανισμένης κοίτης. Κατά την πορεία τους πραγματοποιούν εργασίες επισήμανσης και μέτρησης της απούσας ή υπό εξαφάνιση κοίτης. Καλύφθηκε η απόσταση από τις εκβολές μέχρι το σημείο επανεμφάνισης της κοίτης.

Citizens of Patras were invited to a walk from the outfall of Diakoniaris towards its spring, following its river bed, which is at some places visible, and at other places burried under the street. In most parts therea are works in progress for the total burying of the river. Walkers are equipped with tools of measuring and maps where the trace of the buried river is shown in the actual topography. During their walk, they perform works of marking and measuring the absent or disappearing river bed. A walking distance from the river mouth to the reappearing of the river was covered.

Walk 1: inside the arcades, in the centre of Patras

2008-07-14T16:05:00.005+03:00

Περπάτημα 1: μέσα στις στοές, στο κέντρο της Πάτρας
11 Ιουλίου 2008, 12-1 μ.μ.
Περπάτημα σε προκαθορισμένη διαδρομή που συνέδεσε μια σειρά στοών στο εσωτερικό των οικοδομικών τετραγώνων γύρω από τις οδούς Γούναρη και Κανακάρη. Το περπάτημα συσχετίστηκε με μια συγκεκριμένη ενέργεια (ανάγνωση) από την ομάδα σε περαστικούς. Μέλη της ομάδας διάβαζαν αποσπάσματα από επιλεγμένα βιβλία συμβαδίζοντας με τους διερχόμενους από τις στοές. Ο χρόνος του περπατήματος συνδέθηκε με το χρόνο της αφήγησης. Η δράση ολοκληρώθηκε με τη συζήτηση της εμπειρίας του περπατήματος και τη σημείωσή της σε μικρές τυπωμένες κάρτες.

Walk in a predetermined path which linked a series of arcades in the interior of city blocks around the streets Gounari and Kanakari. The walk was related to a specific action (reading), performed by the team of participants. They read fragments from selected books to the passers-by, while walking together with them. Walking time was associated to narration time. The action was completed with the discussion of the experience of walking with the passers-by and its transcription in small printed cards.

Interview to Katerina Oikonomakou

2008-07-14T15:50:00.004+03:00

refugees walking

2008-07-14T15:48:00.006+03:00

refugees walking along the port fence documentation

Ανθρώπινα Εργαστήρια

2008-07-12T20:18:00.002+03:00

Περπάτημα

2008-07-12T20:13:00.003+03:00

Οδηγίες Χρήσης

2008-07-12T20:12:00.003+03:00

Τελική δράση στο Μείλιχο

2008-07-11T17:29:00.004+03:00

Τόπος δράσης: Οδός Μειλίχου (μεταξύ Μαντζάρου και Μιλτιάδου)

Η επέμβαση που προτείνουμε έχει στόχο την μεταφορά της δικής μας εμπειρίας από το περπάτημα στο Μείλιχο. Η μεταφορά της εμπειρίας γίνεται στους κατοίκους οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τον χώρο με τρόπο πολύ διαφορετικό από εμάς. Η πορεία μας στη κοίτη του ποταμού μας έκανε να παρατηρήσουμε χαρακτηριστικά και στοιχεία που δεν γίνονται αντιληπτά με το απλό πέρασμα από τον ποταμό. Επιλέξαμε μια μικρή διαδρομή(παράλληλη πορεία στο δρόμο δίπλα στο Μείλιχο με άμεση οπτική επαφή με τον ποταμό και πέρασμα πάνω από το ποτάμι μέσω μιας γέφυρας)η οποία αποτελεί τμήμα της καθημερινής διαδρομής των κατοίκων και παράλληλα έντονα βιώματα από το περπάτημα μας. Με στόχο την μεταφορά αυτών των βιωμάτων τοποθετούμε έτσι το σώμα μας ώστε να υποβάλλουμε την κίνηση μας στο ποταμό στους κατοίκους στο δρόμο.
Σε τέσσερα σημεία του τόπου δράσης πραγματοποιούμε τις διαδοχικές επεμβάσεις μας τις οποίες βιώνει κάθε κάτοικος περνώντας από εκεί.

2008-07-11T17:15:00.008+03:00

Πέμπτο σημείο

Στο σημείο αυτό τα πεσμένα κλαδιά στην κοίτη μας ανάγκασαν να περπατήσουμε αργά αναμεσά τους προσέχοντας να μην τα πατήσουμε.

Έκτο σημείο

Στο σημείο αυτό η υψομετρική διαφορά κοίτης και δρόμου μας ανάγκασε να σκαρφαλώσουμε από επίπεδο σε επίπεδο.

Έβδομο σημείο

Στο σημείο αυτό στενή μπετονένια διαμόρφωση μας ανάγκασε βγαίνοντας από την στοά να ισορροπήσoυμε πάνω της.

1,2,3 th WALK

2008-07-04T04:03:00.005+03:00

ΔΡΑΣΗ 1

Η διαδρομή της πρώτης δράσης στην περιοχή Μειλιχίου της Πάτρας Hήτανε προκαθορισμένη ως προς την πορεία - ακολουθούσαμε το ποτάμι.
Δεν είναι ένα ποτάμι που μοιράζει τα δυο στερεά σημεία,
ούτε είναι από εκείνα τα ελεύτερα και ζωντανά, που τα εμπόδια είναι μόνο η μεγάλες πέτρες η τα δέντρα που αυξάνουν τι ταχύτητα του και δημιουργούν παιχνίδια,
τα πλαϊνά του όρια δεν είναι το μόνο που το κατευθύνει, που το ορίζει.
Είναι ωμός και αυτό, σε μερικά σημεία. Μόλις τα συνεχίζαμε μπαίναμε στο ρυθμό του, ακολουθούσε το επόμενο κομμάτι με τελείς διαφορετικά στοιχεία χαρακτήρα;

Τα στοιχεία αυτά είναι έντονα λόγο τις διαφορετικότητας του και απότομης αλλαγής.
Σαν ένα κολάζ, ανακατεμένα κομμάτια του παζλ από δυο τρεις εικόνες.
Ένα κομματάκι εικόνας του ποταμού, μετά ένα κομματάκι εικόνας ερείπιων κτισμάτων, μετά ποταμάκι πάλι , μετά κομμάτι του δρόμου με ενώνει κυκλοφορία, ποταμάκι πάλι με αρχαίες γεφυρουλες και τα πολύχρωμα φυτά γύρω γύρω...

Το κάθε μέρος στο οποίο κρυβότανε το ποτάμι, τα εμπόδια, τα στοιχεία αντίθετα του, όπως η κυκλοφορία η κτίσματα,
Εκείνα που το πλησίαζαν με κάποιο τρόπο ενώνοντας, όπως και οι μετανάστες που προσωρινά κατοικούν πλάι του...
Και η ομάδα μας η οποία ενωνότανε και τόνιζε την υπάρξη του παρατηρώντας το, αναζητώντας το.
Μερικές φορές γινόμασταν και το ρεύμα του, μεγαλώνοντας το όγκο του βλέποντας από την οπτική του γωνία.

Με τη δράση αυτη ξυπνούσαμε την περιέργεια τον ντόπιων, αλλά όχι σε σημείο που αξίζει να αναφερθώ περισσότερο.
Αυτό που κράτησα εγώ είναι ότι βάζοντας σαν στόχο την αναζήτηση του, εστιάζοντας την προσοχή μου εκεί επετρεπε πιο ομαλά να παρατηρήσω τα εμπόδια, και να πάρω επαφή με τα συναισθήματα μου χωρώντας τα .
Στο κείμενο,που ανάρτησα νωρίτερα στο bloc¨και το επισημάινω πιο κάτω, περιγράφω μια στιγμή , δυσκολίας όπου επέτρεψα τα εμπόδια να με αγγίζουν σε όλο τους το μεγαλείο και με άφησαν και τα άφησα ήσυχα.

Σημείο :
Γωνία της οδού ...με έντονη κυκλοφορία

Ακολουθώ το ποταμό.
Θέλω να το βιώσω όλο, το ήχο του την εικόνα την υγρασία και τη μυρωδιά του.
Προσπαθώ να εστιάσω απομονώνοντας το από το περιβάλον κινητό και ακίνητο, ζωντανό η νεκρό, η έστω να μην χάσω την οπτική επαφή μαζί του.
Όλα αυτά σε ένα σημείο το πιο δύσκολο, το πιο εμπλεκόμενο...
Μπροστά από τον ποταμό στέκουνε κτίσματα, τα οχήματα τον διασχιζουν κάθετα που με το θόρυβο τους παίρνουν το κάθε ίχνος του ήχου και το καυσαέριο τους εξαφανίζει την μυρωδιά του την υγρασία του αέρα.
Είναι σαν να αναζητά κανείς την ησυχία στο τσίρκο, ανάμεσα σε ακροβάτες, κλόουν, ελέφαντες, τύμπανα..

Υποθέτω, πως δεν μου παραμένει άλλος τρόπος παρά να τα χωρέσω όλα αυτά τα στοιχεία –εμπόδια μαζί και να το νοιώσω, να δω την ομορφιά έτσι όπως είναι και προφανώς τότε να φανεί και το ποτάμι. Εξάλλου είναι ένα μικρό ποταμάκι που βρίσκεται στη Πάτρα.

Η δράση αυτη άλλαξε τις ποιότητες του τόπου για εμένα με την παρατήρηση και το σύμπλεγμα αισθημάτων που μου προκάλεσαν αλλά επίσης και με την βοηθεια της ομάδας δεν ήμουνα μόνη σε αυτιν τη διαδρομή, δεν φοβόμουνα να περάσω από κάποια σκοτεινά άγνωστα σημεία προς το τέλος της διαδρομής, άρα μπορούσα να είμαι και μόνη μου με ασφάλεια επίσης.

2 Δράση
UNDERGROUND Δομική δράση με μνήμη .
Πιστεύω πως η πρώτη δράση του περπατήματος στο Μειλιχου έδωσε παραπάνω δόνηση σε αυτη τι δράση.
Οπός είπε και ο κύριος Κούρος αν το μεταφέρω σωστά: «αρχιτεκτονικά θα μπορούσε να περιγραφτεί έως τομή ενώ η πρώτη δράση κάτοψη.»

Σκεπασμένο τοπίο με μπετόν.
Το ποτάμι έγινε δρόμος.
Το στοιχείο τις κινήσεις της αλλαγής είναι χαρακτερισικο.
Όλα αλλάζουν. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν στίγματα ποταμού,
Είναι ένας δρομπς υπό ανέγερση, σκουλήκι που αποκτά φτερά η μάλλον το αντίθετο.
Συμμετέχουμε στην αλλαγή χωρίς επέμβαση ομός.(κατά τη γνώμη μου) απλά προλάβαμε να δούμε και τα σιδερά, καλουπώματα του μπετόν και τα νερά και στοιχεία του άκτιστου ταυτόχρονα.

Κάτι σαν τα παιδία τα οποία εκμεταλλεύονται την προσωρινή κατάσταση για το παιχνίδι. μόνο που εκείνα το απολαμβάνουν χωρίς το φόβο του χρόνου, έτσι απλά.

Στο περπάτημα αυτό είμαι πιο ενωμένη με την ομάδα, ποι λιγο ελευτερη.
Ερευνούμε πιο ξεκάθαρα και ξεχωρίζουμε τα νέα από τα παλιά. παίζουμε και εμείς με τα σόματα μας στα κανάλια εκσκαφών και τα προσωρινά στοιχεία.
Αυτό που προσφέραμε με τη δράση του περπατήματος σε αυτό το σημείο είναι ότι δώσαμε λίγη ζωή λίγη ενέργεια, προσωρινά σε ένα τοπίο που πεθαίνει - υπό ανέγερση.

3 Δράση
DAWN TOWN
ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ
Για κάποιους λόγους τα ταξίδια με το τρένο παραμένουνε στη μνήμη.
Λόγο της μεγάλης τους διάρκειας την άμεση επαφή με το περιβάλλων που κινείτε, το ρυθμό της κίνησης και του ήχου? Με μεγάλη ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ το κάθε μου ταξίδι με το τρένο, τις σκέψεις που είχα, τα σκεφτόμενα ζαρωμένα πρόσωπα τον ταξιδιωτών ακόμα και της κινήσεις τους το διάλογο. Την σχεση μεταξη τον ταξιδιοτον όσο μαζί, πόσο ο καθένας στον εαυτό του ταυτόχρονα.
Δεν θα είναι τυχαίο που το τρένο είναι ένας από τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές ταινιών...

Η τρίτη δράση ξεκίνησε την ωρά που νύχτωσε ήδη.(είναι η ώρα που ξεκινάνε τα σινεμά).Είμαστε ντυμένοι στα μαύρα, περπατάμε στη σειρά ο ένας πίσω από τον άλλο. Το κάθε βήμα είναι μελετημένο, καθώς κοιτάμε κάτω σε ποια πέτρα η σε πιο ξύλο θα ακουμπήσουμε το πόδι μας. έχουμε ρυθμό και ταχύτητα, συγκεντρωμένη κύριος στο βήμα μας . Η ομάδα παίζει και εδώ το ρόλο τις , λειτουργεί ως εμπόδιο - πρέπει να έχουμε ίδιο ρυθμό ώστε ο ένας να μην πατήσει τον άλλων , και άλλες φορές γιατί υπάρχει και μια συζήτηση ανάμεσα μας όποτε έχουμε επιπλέον ερέθισμα της προσοχής.
Είμαστε και μαζί αλλά δεν μπορούμε να χάσομε την επαφή με το βήμα μας.

Στη συνεχεία δημιουργήσαμε ένα σενάριο. Μοιραστήκαμε σε δυο ομάδες, μισή περπατάγαμε στην διαδρομή που ακολουθούν τα τρένα (και εγώ ήμουνα σε αυτήν) και η άλλοι μισή παράλληλα από την μεριά του λιμανιού, πλάι στα κάγκελα που μας διαχώριζαν. Η μια ομάδα έδινε εντολές στην άλλη για μια δράση επιπλέον, μια εντολή για διαφορετική σωματική κινήσει.
Με το τρόπο αυτό έγινε μεγαλύτερη δόνηση δε όλη τη δράση ζωντανέψαμε και σωματικά και η σχέση μετάξι μας πήρε κυρίαρχο ρόλο αυτί τι φορά.
Ξυπνάγαμε το ενδιαφέρον τον περαστικών και ιδικά στην ακολουθούσα στιγμή¨
Είμαι λοιπόν ι τελευταία στη σειρά πάνω στης γραμμές του τρένου.
Πίσω μου , πάνω σε ίδιες γραμμές ακολουθούσε ένα τρένο.
Δεν έβλεπα τα Φώτα του, δεν άκουγα το θόρυβο. Ερχότανε με αργή ταχύτητα πλησιάζοντας το σταθμό της Πάτρας, με εμάς το εμπόδιο στη διαδρομή του .
Πλάι μου, φωνάζανε η άνθρωποι από τα αυτοκίνητα τους προσπαθώντας να με προειδοποιήσουν ,στους οποίους δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στρεφόμενη μέσα μου ...
« Στην προσπάθεια του να πιαστεί από κάπου, ο Μπερλιοζ έπεσε ανάσκελα, χτυπώντας όχι και τόσο δυνατά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του στη πέτρα, και πρόλαβε να δει τα υφή, κάπου δεξιά του η αριστερά του – δεν πρόσεξε πια – το χρυσωμένο φεγγάρι. Μόλις που πρόφτασε να γυρίσει στο πλάι , μαζεύοντας με μια απεγνωσμένη κίνηση τα ποδιά του στην κοιλιά, και γυρνώντας είδε το κάτασπρο από τη φρίκη πρόσωπο και το κατακόκκινο μαντίλι της γυναίκας που οδηγούσε το τραμ, καθώς ορμούσε κατά πάνω του με ασυγκράτητη δύναμη. Ο Μπερλιοζ δεν ξεφώνισε, όμως όλος ο δρόμος γύρο του γέμισε από απελπισμένες γυναικείες στριγκιές. Η οδηγός τράβηξε το ηλεκτρικό φρένο και το βαγόνι τραντάχτηκε ολόκληρο, αναπήδησε, και με βρόντους και χλαπαταγή τινάχτηκαν συντρίμμια τα τσάμια από τα παράθυρα. Το μυαλό του Μπερλιοζ τριβέλισε μια απεγνωσμένη κραυγή : «Μα είναι δυνατόν ;…» Και μια τελευταία φορά ακόμα έλαμψε το φεγγάρι προς τα μάτια του αλλά θρυμματισμένο, και μετά γίνηκε σκοτάδι.
Το τραμ σκέπασε τον Μπερλιοζ, και πλάι στο κιγκλίδωμα της αλέας του πατριάρχη πετάχτηκε πάνω στο λιθόστρωτο κάτι στρογγυλό και σκούρο. Παίρνοντας το κατήφορο κατρακυλούσε αναπηδώντας στις πέτρες της Μπροναγια. Ήταν το κομμένο κεφάλι του Μπερλιοζ.
Μιχαιλ Μπουλγακοφ «Ο Μαιτρ και η Μαργαριτα»

Το τρενο που μας ακολουθουσε ειχε χαμιλι ταχιτιτα. Με κομμένη ανάσα σκευτομουνα τον Μπερλιοζ, μέτρησα πολύ προσεκτικά τις αναλογίες του χορού του τρένου και το χωρό γύρο μου. Γίναμε ένα με το πλαινο κάγκελο που μας χώρισε από την υπόλοιπη ομάδα και το λιμανι. Το τρένο πέρασε δίπλα μας τόσο αργά και κοντά που μπόρεσα να τα συναντήσω το βλέμμα του οδηγού και πόλων επιβατών σαν να ήμουνα κι εγώ στο τρένο ανάμεσα τους...και συνεχίσαμε το περπάτημα μας...

Η τρίτη δράση ήτανε αλλιώτικη αρκετά από της δυο προηγούμενες .ίσος το σκοτάδι που περιόριζε την δυνατότητα μακρινής παρατήρησης μας έκανε πα πάρουμε επαφή περισσότερο με το περπάτημα ,ίσος που ο ρυθμός της ήτανε συνεχόμενος οπός και του τρένου, ίσος επειδή γίναμε ένα με τα αλλά εμπόδια που περιέχει το κέντρο τις Πάτρας, η επειδή απλά μπήκαμε ποιο ομαλά στην λογική του περπατήματος έως δημιούργημα και ένα χιλιοστό πιο κοντά στης σκέψη τις επανασχεδίασης της πόλης βάση το περπάτημα.

2008-07-02T18:13:00.002+03:00

telikh ergasia

2008-07-02T14:45:00.002+03:00

κριτική συζήτηση των 4 δράσεων περπατήματος

2008-07-02T14:25:00.002+03:00

1ο περπάτημα – ποταμός Μείλιχος
Συναντιόμαστε περίπου στα μισά της ροής του ποταμού και κατηφορίζουμε κι εμείς μαζί με το νερό μέχρι το σημείο που εκβάλλει στη θάλασσα. Παρόλο που προσπαθήσαμε από την αρχή (σε διάλογο) να συντονίσουμε την πορεία της ομάδας στο ρέμα, τελικά ασυναίσθητα χωριστήκαμε σε δύο μικρότερες ομάδες που η καθεμία έδρασε εντελώς διαφορετικά και εξέλαβε άκρως διαφορετικές εικόνες.-Φυσικά ανάλογα με τις δυσκολίες ο αριθμός των ατόμων σε κάθε ομάδα αυξομειωνόταν-. Η μία ομάδα κινήθηκε μέσα στην κοίτη του ποταμού και η δεύτερη παράλληλα με τις όχθες. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε η πρώτη είχαν να κάνουν με την υπερπήδηση εμποδίων (κ νερού) κυρίως και την ανωμαλία του εδάφους κ του τοπίου γενικότερα, ενώ για την δεύτερη είχαν να κάνουν με τη συνεχή προσπάθεια να μένει σε οπτική ή ακουστική επαφή(με φωνές ανάμεσα σε μέλη των δύο ομάδων) με το ποτάμι.

2ο περπάτημα – ποταμός Διακονιάρης
Συναντηθήκαμε αυτή τη φορά στις εκβολές, σχεδόν, του ποταμού (στις σιδηροδρομικές γραμμές) και κινηθήκαμε αντίθετα, δηλαδή προς την πηγή του. Πριν ξεκινήσει η διαδρομή, πραγματοποιήσαμε μια μικρή, ιδιότυπη και αυτόνομη δράση μέσα στο Super Market. Μετά από μια μικρή περιήγηση στους διαδρόμους του, σχηματίσαμε έναν κύκλο κοντά στα ταμεία, με σκοπό να παρατηρήσουμε πώς θα μεταβληθεί η κίνηση των πελατών στο συγκεκριμένο σημείο. Μετά από αυτήν την παρέμβαση, ξεκίνησε το περπάτημα. Κυρίαρχα στοιχεία της διαδρομής, εκτός από τις εικόνες του εργοταξίου, ήταν τα σκουπίδια, ο βάλτος και η απώλεια του υγρού στοιχείου, που ήταν καλυμμένο και εμφανίστηκε σε ορισμένα σημεία της διαδρομής. Θα μπορούσε κανείς να πει πως ένας από τους στόχους του περπατήματος ήταν και η αναζήτησή του ή αλλιώς η σύγκριση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος ή ίσως και η ανάκληση απλά της μνήμης του νερού. Η διαφορά σε σχέση με το περπάτημα στον ποταμό Μείλιχο, είναι ιδιαίτερα έντονη και κατά κάποιο τρόπο «ενοχλητική», σε ότι αφορά, όχι μόνο την πρόσβαση στην περιοχή, αλλά και σε ότι αφορά τη συνειδητοποίηση του πόσο έντονη είναι η ανθρώπινη επέμβαση στο περιβάλλον.

4ο περπάτημα – ανάγνωση κειμένων στις στοές – οδ. Γούναρη
Υπήρχαν πολλές ιδιαιτερότητες σ’ αυτό το περπάτημα. Η πορεία δεν είναι γραμμική όπως στις προηγούμενες περιπτώσεις, αλλά ορίζεται από τις στοές που συντάσσονται απέναντι και δημιουργούν νοητά μια πιο κυκλική πορεία. Γίνεται ανά ζευγάρια και υπάρχει μεγάλο πλήθος ζευγαριών. Κι έπειτα συνοδεύεται από μια ακόμη δράση, αυτή της ανάγνωσης. Εμείς είδαμε το περπάτημα αυτό σαν ένα καρδιογράφημα το οποίο προβάλει όλους τους ρυθμούς περπατήματος αλλά και διαβάσματος. Ο ρυθμός επηρεάζεται άλλοτε από την ακουστική του χώρου και μόνο, άλλοτε από την κυκλοφορία πολλών πεζών αλλά κυρίως οχημάτων σε ένα κεντρικό δρόμο κι άλλοτε από την συνάντηση άλλων ζευγαριών που περπατάνε και διαβάζουν. Στην τελευταία περίπτωση παρατηρήθηκε συχνά και η αλλαγή των ζευγαριών ούτως ώστε να αλλάξει αυτό που ακούει ο καθένας, και το ακροατήριο του αντίστοιχα.

drasi meilixos_teliko_katagrafi drasis

2008-07-02T14:20:00.003+03:00

drasi meilixos_synexeia

2008-07-02T14:12:00.003+03:00

Από τη μικροκλίμακα στην μακροκλίμακα έχουμε άπειρα παραδείγματα όπου μπορούμε να παρατηρήσουμε τα αποτελέσματα της γεφύρωσης δύο τόπων. Εμείς αρχίσαμε να διερωτόμαστε για το αντίστροφο, και τι αποτελέσματα μπορεί να ‘χει αυτό στον (επανα)σχεδιασμό της πόλης.
Θα προσπαθήσουμε επομένως να δούμε τι συμπεριφορές και τι αποτελέσματα μπορεί να ‘χει η αποκοπή μιας γέφυρας. Με την ίδια λογική, αποφασίζουμε δύο διαφορετικούς τρόπους αποκοπής μιας υπάρχουσας γέφυρας. Α)Δράση εφήμερη: τοποθετούνται σε παράταξη ανθρώπινα σώματα σαν αντικείμενα (χωρίς ανθρώπινες αντιδράσεις) που φράζουν τη ροή των πεζών ανθρώπων. Β)Δράση πιο μόνιμη: φτιάχνουμε ένα πρόχειρο φράγμα με πέτρες και αντικείμενα που βρίσκονται στην περιοχή.
Και στις δύο περιπτώσεις προσπαθούμε να δούμε και να καταγράψουμε τις αντιδράσεις των πεζών που βρίσκουν μπροστά τους το εμπόδιο. Δίνουμε προσοχή 1ον)στις εναλλακτικές κινήσεις τους για να συνεχίζουν την πορεία τους και 2ον)στο χρόνο που θα περάσει μέχρι να επέμβουν κάποιοι από τους πεζούς και να «γκρεμίσουν» το φράγμα.

drasi meilixos_arxiki

2008-07-02T14:00:00.005+03:00

Η ιδέα που μας απασχόλησε σε σχέση με τις διαδρομές παράλληλα με την ροή των δύο ποταμών ήταν η γεφύρωση των δύο όχθεων.
Προτείναμε τρία σενάρια όπου άνθρωποι ανά ζευγάρια επιχειρούν να περάσουν από τη μια μεριά του ποταμού στην άλλη, σε σημεία που κρίνονται κατάλληλα-εκεί που στενεύει το πλάτος του ποταμού. Ο ένας από τους εναλλακτικούς τρόπους αναφέρει την τοποθέτηση του πρώτου σώματος εγκάρσια στη ροή του ποταμού, με τα άκρα να ακουμπούν στις δύο απέναντι όχθες, στα σημεία που το πλάτος το επιτρέπει, και το δεύτερο σώμα κινείται πάνω σ’ αυτό.
Σε εξέλιξη αυτού, προβληματιζόμαστε και εφευρίσκουμε πιθανούς επιτυχημένους συνδυασμούς, ώστε η ανθρώπινη γέφυρα να μπορέσει να λειτουργήσει και στην πράξη. Πλέον χρειαζόμαστε περισσότερα από δύο άτομα, όπου τα σώματα τοποθετούνται είτε ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο δημιουργώντας ένα συμπαγή όγκο, που μπορεί κάποιος να πατήσει πάνω του, είτε (μηχανικά)σαν υποστυλώματα και δοκοί.

Αυτά είναι τα παραδείγματα που αναφέρονται και είναι εξέλλιξη αυτών που παρουσιάστηκαν στν ενδοιάμεση.

verbal acts_videos

2008-07-01T23:26:00.003+03:00

soriazomai_takounia

gelao_strofes

λίστα

2008-07-01T23:11:00.002+03:00

α. περπατάω
μπλαζωνεύω
παραπατάω
σωριάζομαι
γελάω
αποπροσανατολίζομαι
χάνομαι
χαζεύω
καθρεφτίζομαι

β. τακούνια
κατηφόρα
συνάντηση
φωτεινές επιγραφές
στροφές
ταξί
χαλίκι
τζιν τόνικ
χαλασμένο αυτοκίνητο
εκκλησία

περιπλάνηση στην πόλη

2008-07-01T22:56:00.006+03:00

3ο περπατημα-γραμμες τρενου

2008-07-01T21:18:00.003+03:00

Η τριτη μας εξορμηση εγινε στο κεντρο της Πατρας στη περιοχη του λιμανιου στισ γραμμες του τρενου.Πρωτη μας κινηση ηταν να περπατησουμε κατα μηκος των γραμμων του τρενου μεχρι την πυλη του λιμανιου.Ηταν καπως επικινδυνο κ λογω της ωρας επειδη ηταν βραδυ κ το εδαφος δεν ηταν ευκολο για να κινηθεις με ανεση.Φτανοντας στη πυλη αποφασισαμε να χωριστουμε σε 2 ομαδες, η καθε μια ακολουθησε διαφορετικη πορεια επιστροφης.Μια ομαδα γυρησε εσωτερικα του λιμανιου ενω η αλλη γυρησε απο τον ιδιο δρομο.Η ομαδα που πηγε απο την εσωτερικη μερια ειχε μεγαλυτερη ανεση στις κινησεις της λογω κ του πιο μεγαλου χωρου δρασης αλλα ειχαν κ τη δυνατοτητα να παρεμβαλουν απο την πορεια τους επειδη υπηρχαν καποια αντικειμενα στο δρομο τους πχ μηχανηματα-υλικα.

2ο περπατημα-Διακονιαρης

2008-07-01T21:10:00.003+03:00

Η δευτερη μας δραση εγινε οπως κ η 1η κατα μηκος ενος ποταμου, του Διακονιαρη.Το προγραμμα ομωσ ηταν διαφορετικο γιατι αυτη τη φορα πηγαμε κ σε ενα σουπερ μαρκετ κ ηρθαμε σε αμεση επαφη με κοσμο εκτως ομαδα μας.Τα συναισθηματα μας ηταν πιο εντονα αυτη τη φορα ισως γιατι μεσα στο χωρο του σουπερ μαρκετ σχηματισαμε ενα κυκλο κ μαλλον δημιουργισαμε προβλημα στους πελατες φερνοντας σε αμηχανια κ εκεινους κ εμας.Η πορεια μας υστερα συνεχιστηκε στο ποταμι μετ'εμποδιων εξαιτιας των εργων που ηταν σε εξελιξη που θυμιζε εργοταξιο παρα ποταμι.

1o περπατημα-Μειλιχος

2008-07-01T20:57:00.005+03:00

Η πρωτη μας δραση-περπατημα εγινε κατα μηκος του ποταμου Μειλιχου.Ηταν κατι περιργο για μας η συγκεκριμενη τοποθεσια λογου της φυσης κ οτι ηταν σιγουρα κατι το οποιο δεν ειχαμε ξανακανει κ ισως δεν ημασταν κ ετοιμοι, εξοπλισμο-σωματικα.Χωριστικαμε σε 2 ομαδες η καθε μια ακολουθησε διαφορετικη πορεια, η μια κινηθηκε πανω απο το ποταμι διατηρωντας σταθερη πορεια κατα μηκος του ποταμου,ενω η δευτευρη ομαδα κινηθηκε στη κοιτη του ποταμου.Η πορεια μας ειχε τερματισμο στη θαλασσα.Γενικοτερα η δραση ηταν ιδιαιτερη λογω κ της μορφολογιας του εδαφους

τελική παρουσίαση

2008-07-01T19:14:00.006+03:00

Η δράση γίνεται στο Μείλιχο γιατί η τοποθεσία εμπλέκεται με τον αστικό ιστό.
Παράλληλα τα ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά του (όπως πράσινο) διαφορο-
ποιούνται από αυτά της πόλης (όπως μπετόν).
Πριν τη δράση γίνεται ενήμερωση των κατοίκων της περιοχής για τη δυνατό-
τητα συμμετοχής τους στη δράση. Εκτός από τη μέλη της ομάδας λαμβάνουν
μέρος και άλλοι (πχ κάτοικοι). Αφετηρία της δράσης είναι η κοίτη του ποταμού
απέναντι από το Ολύμπιο θεραπευτήριο και η βασική της ροή φτάνει στις
εκβολές.
Στόχος είναι, εκτός από την κύρια πορεία, και η εξάπλωση της δράσης στον
αστικό ιστό προς το κέντρο της πόλης. Η δράση αυτή δεν θέτει ρόλους όπως
θεατές και ενεργά μέλη, αλλά ο θεατής μπορεί να γίνει ενεργό μέλος και
αντίστροφα.

2008-07-01T16:59:00.008+03:00

περπατάει κανείς χωρίς ομώς να κινείται?

μπορεί αράγε κανείς να συνεχίσει την πορεία του καθήμενος στη μέση μιας πλατείας?

οι απορίες μας δεν σταματάνε ποτέ....

καθώς ολός ο κοσμός τρέχει και καθώς όλοι έχουν μια καθορισμένη πορεία κανείς δεν νοιαζέται τι γίνετε γύρω του

ο δικός μας ομώς ανθρωπός αράζει και ξαπλώνει στη μέση της πλατείας.

ο κόσμος και οι πορείες που τον "διαπερνούν" τον αναγκάζουν να συνεχίσει κι αυτός νοήτα την πορεία του.

ο περιπάτος του δεν σταματάει.

αντιθέτως γίνετε ακόμη πιο εμπλουτισμένος.

ο ¨σταματημένος περίπατος¨ αποκτά πλέον καινούριο ενδιαφέρον.

η στάση του προκάλει ενδιαφέρον στους περαστικούς.

γιατί αράγε σταματήσε να τρέχει οπώς ολούς εμάς τους τρελούς?

2008-07-01T16:45:00.006+03:00

αναγνώση βιβλίων στο κέντρο της πάτρας

μήπως ενοχλούμε οτάν διαβάζουμε στο δρόμο?

μηπώς είναι ενοχλητικό να σταματάς τα αυτοκίνητα για να τους διαβάσεις?

πρέπει κι αυτοί να ακούσουν.

τρέχουν ομώς και φεύγουν

στόχος μας να σταματήσουμε τον τρελό τους ρυθμό εστώ και για λίγο.

να κανούν μια στάση

να ακούσουν και να ξεφύγουν, να περιπλανηθούν μαζί μας μέσα από τα αγαπημένα μας αποσπασματά.

2008-07-01T15:55:00.003+03:00

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 1ο:

Ξεκινήσαμε να περπατάμε κατά μήκος του ποταμού Μείλιχου χωρίς να έχουμε μια καθορισμένη διαδρομή, παρατηρώντας τις δράσεις που συμβαίνουν γύρω από το ποτάμι και τις κινήσεις που χρειάζεται να κάνει κάποιος για να το διασχίσει ή να το παρακάμψει.Δημιουργήθηκε έτσι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και κίνηση άλλοτε μέσα στην κοίτη του ποταμού κάτω από γέφυρες ή ενδιάμεσα από φυτά και άλλοτε από απόσταση ακολουθώντας τη διαδρομή πλάι του.Όλη αυτή η διαδικασία κίνησης γινόταν είτε παρατηρώντας τις δικές μας κινήσεις είτε παρατηρώντας τις κινήσεις των άλλων ομάδων.Τελικά παρατηρήσαμε ότι ο ποταμός έμμεσα λειτουργεί ως οδηγός για μια διαδρομή αφού στην ουσία αυτός καθορίζει τις πορείες που μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αυτό που μας κέντρισε το ενδιαφέρον είναι οι ενέργειες που γίνονται στο κέντρο του ποταμού και το πως αυτές μπορούν να αποτυπωθούν στο ίδιο το ποτάμι.

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 2ο:

Η δεύτερη δράση περπατήματος κατα μήκος του ποταμού Διακονιάρη εξελίχθηκε σε δυο φάσεις.Αρχικά πειραματιστήκαμε στους διαδρόμους του σουπερ μαρκετ τους οποίους και τους θέσαμε ως αστικούς δρόμους.Έτσι, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε πως με την κίνηση ή τη στάση μας μπορούμε να επηρεάσουμε την κίνηση αυτών των διαδρόμων.Κάνοντας ένα κύκλο παρατηρήσαμε τις διάφορες αντιδράσεις των πελατών για τους οποίους πολλές φορές αποτελούσαμε εμπόδιο στην κίνηση τους.Στην συνέχεια ακολουθήσαμε για ακόμα μια φορά το ποτάμι συναντώντας διάφορα εμπόδια καθώς εκεί πραγματοποιούνται έργα.Οι σιδηροδρομικές γραμμές και τα διάφορα οχήματα- μηχανήματα αποτελούσαν ένα είδος παιχνιδιού και έδωσαν ένα διαφορετικό νόημα στο περπάτημα μας.Τα έργα που πραγματοποιούνταν διέγραφαν κατά κάποιο τρόπο την πορεία του ποταμού.

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 3ο:

Η τρίτη δράση του περπατήματος εξελίχθηκε κατά μήκος των γραμμών του τρένου και συγκεκριμένα των γραμμών στην περιοχή του λιμανιού.Αρχικά περπατήσαμε πάνω στις γραμμές ως μια ομάδα ακολουθώντας ο ένας τον άλλον.Δεν παρατηρήσαμε κάποια ιδιαίτερη δράση ανάμεσα στα μέλη της ομάδας αφού και η ώρα δεν το επέτρεπε .Ενδιαφέρον παρουσίαζε η μορφολογία του εδάφους καθώς δεν ήταν ομαλό λόγω των γραμμών και δημιουργούσε εμπόδια τα οποία καθόριζαν και άλλαζαν τις κινήσεις μας.Έτσι και αλλιώς λόγω της ώρας ήταν σκοτεινά επομένως ασυνείδητα οι γραμμές και τα βήματα μας απορροφούσαν τη μεγαλύτερη προσοχή.Όταν χωριστήκαμε σε δυο ομάδες ακολουθήσαμε την ομάδα στο χώρο του λιμανιού όπου εκεί οι κινήσεις μας είχαν μεγαλύτερη ελευθερία και ενδιαφέρον.Ακολουθήσαμε πορείες τις οποίες όριζε το ενδιαφέρον μας για κάποιοα σημεία του λιμανιού που παρουσίαζαν κάποια ιδιαίτερότητα π.χ μηχανήματα,άχρηστα υλικά κ.α

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 4ο:

Η τελευταία δράση περπατήματος πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Πάτρας με βασική ιδέα την ανάγνωση "αγαπημένων αποσπασμάτων" στο δεύτερο άτομο της ομάδας μας ακολουθώντας μια πορεία μέσα σε στοές.Κρατώντας και τα δύο μέλη της ομάδας ένα βιβλίο και διαβάζοντας, πότε η μία και πότε η άλλη ακολουθήσαμε τη διαδρομή και προσπαθήσαμε να παρατηρήσουμε και να καταγράψουμε τις αντιδράσεις των περαστικών.Αρκετοί αναρωτήθηκαν το λόγο της δραστηριότητας μας αυτής κάνοντας μας διάφορες ερωτήσεις.Άλλοι εξέφραζαν την περιέργειά τους με μορφασμούς ή απλά γελώντας.Κατα τη διάρκεια της δράσης αυτής το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε σε δύο σημεία.Από τη μια προσπαθούσαμε να καταλάβουμε το κείμενο του άλλου και να κατανοήσουμε το γιατί του αρέσει, και από την άλλη παρατηρούσαμε διαρκώς τις γύρω αντιδράσεις των άλλων.

ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ στο ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗ

2008-06-30T09:46:00.007+03:00

τελική δράση

Διαπιστωνοντας στην περιοχη την συνυπαρξη τριων διαφορετικων ποιοτητων στην πορεια του ποταμου θελαμε να τις αναδειξουμε με στοχο να μην ειναι αποκομενες η μια απο την αλλη.
Το παρελθον :η μνημη του νερου, του πρασινου, τησ πλημυρρας και των καταστροφων.
Το παρον : το εργοταξιο, η σκονη τα μηχανηματα ,οι τρύπες τα αδιεξοδα
Το μελλον: ο δρομος που θα δημιουργηθει ,η κυκλοφορια και οι νεες χρησεις.
Στο πρωτο μερος της δρασης μας ,αφου εμεις καταγραψαμε και βιωσαμε στοιχεια της περιοχης,απευθυνθηκαμε στους κατοικους και τους υποβαλαμε ερωτησεις σχετικα με τις ποιοτιτεσ του ποταμου, πως τις βιωνουν καθε φορα, τι εικονες ειχαν, τι θα ηθελαν να θυμουνται και τι ελπιζουν για το μελλον.
οι απαντησεις τους ηταν ποικιλες. απο νοσταλγια για το πρασινο, τα δεντροπεριβολα, τους καλαμιονες, αγανακτηση για την αργοπορεια των εργων, αισιοδοξια για την αναπλαση της περιοχης με το δρομο, απεχθεια και φοβο για το νερο και τις καταστροφες που προξενησε, ακομη και απορια και αγνοια για την υπαρξη του ιδιου του ποταμου καθως πλεον δεν υπαρχουν εμφανη στοιχεια του.
Με τα παραπανω σαν δεδομενα λοιπον θελησαμε η δραση μας να τονιζει το προβλημα αυτο και συμβολικα να ισορροπησουμε και να εξισωσουμε τις καταστασεις αυτες.
Δημιουργηθηκε ενα παιχνιδι με ηχους και video οπου προσπαθουμε να ισορροπησουμε σε 3 σημεια - φασεις του ποταμου.
Δημιουργουμε μικρες αυτοσχεδιες γεφυρες τραμπαλες εκμεταλευομενες στοιχεια που βρισκουμε στην περιοχη οπου προσπαθουμε να ισορροπησουμε ενω ταυτοχρονα καταγραφονται ηχοι απο το νερο του ποταμου που κυλαει σε υπογειους σωληνες, τον αυτοκινητοδρομο,
καθως και σχολιο των περαστικων που απορρουν με τισ πραξεις μας.
Σε σχεση με το περπατημα μας στην περιοχη η δραση μας ηταν πιο συγκροτημενη ξεραμε οτι ψαχναμε στοιχεια με συγκεκριμενα χαρακτηριστικα και ποιοτητες (το εργοταξιο, τη φυση, το δρομο).
Το τοπιο ειχε αλλαξει αρκετα απο την τελευταια φορα που ειχαμε παει επειδη το εργο του δρομου ολοκληρωνεται οι ανθρωποι που συμμετειχαν στη φαση της συνεντευξης για την αναγνωριση της περιοχης τωρα μαλλον γινονται απλα θεατες των προσπαθειων μας να βρουμε "ισορροπια" .
Σχολιαζουν τις πραξεις μας μαλλον με το φοβο οτι θα χτυπησουμε και να μην μπαινουμε μεσα στο εργοταξιο.
Πρακτικα στην καθημερινη τους ζωη η κινηση τους στην περιοχη και γυρω απο το εργοταξιο αρκετες φορες θα τους εχει οδηγησει σε παρομοια παιχνιδια.

ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ WALKING

2008-06-30T02:16:00.003+03:00

ΜΕΙΛΙΧΟΣ WALKING

2008-06-30T02:01:00.003+03:00

δράση περισχοινισμού

2008-06-30T01:08:00.009+03:00

τοπικά αντικείμενα

περπατΩΝΤΑΣ

2008-06-29T22:59:00.004+03:00

ΜΕΙΛΙΧΟΣ 1

Μαζευτηκαμε στο ολυμπιο για την εναρξη της διαδρομης μας.....
Συζητησαμε και ξεκινησαμε αρχικα σαν ομαδα και αργοτερα σε μικροτερες ομαδες...ισως και ατομικα τη διαδρομη μας για να καταληξουμε μετα τη δυση του ηλιου στην θαλασσα οπου εκβαλει ο Μειλιχος και στη συνεχεια σε ενα κοντινο ουζερι. Κατα τη διαρκεια της διαδρομης αλλοι περπατουσαν στον δρομο και αλλοι στις οχθες, απαθανατιζοντας με φωτογραφιες σκιτσα οι κειμενα καποια στοιχεια που μας φανηκαν ενδιαφεροντα.. Πιστευω πως περισσοτερο ολοι μας ψαχναμε να βρουμε τι ηταν αυτο που αναζητουσαμε να ανακαλυψουμε.. Για αλλους η φυση, για αλλους η επαφη με τον ποταμο ... αλλοι απλα περπατουν. Ακολουθησαμε το ποταμι οπου φαινοταν σταματησαμε στα γεφυρακια που μας εκοβαν το δρομο.. καναμε στασεις, αρκετες παρακαμψεις και προς το τελος ισως καποιοι χαθηκαν για λοιγο μεσα στα στενα δρομακια και αδιεξοδα... Η υπαρξη ομως των συνοδοιπορων σε εβγαζε απο την ανασφαλεια ..Παρατηρησα πραγματα και εκανα σκεψεις που σιγουρα δεν θα με ειχαν απασχολησει κανοντας για καποιο αλλο λογο την ιδια διαδρομη. Ηταν για μενα τουλαχιστον μια εισαγωγη για τα επομενα περπατηματα και μια ακομα επαφη με την εννοια του περπατηματος.

ΜΕΙΛΙΧΟΣ 2

Σημειο συναντησης μας ηταν το Ολυμπιον απο οπου ξεκινησαμε το περπατημα ... Αρχικα μαζευτηκαμε ολοι πανω σε ενα γραφικο γεφυρακι πανω απο το ποταμι ενθουσιασμενοι και περιεργοι για το τι θα καναμε και τι ακριβως ψαχναμε ( σαν γνησια ποντικια της πολης ειδαμε επισης πρασιναδα και χαρηκαμε ). Περπατωντας αρχικα λοιπον ολοι μαζι , ποιο συγκροτημενα -επιφυλακτικα μαλλον- αφησαμε τη φυση και αρχισαμε να ακολουθουμε το ποταμι μεσα στον ιστο της πολης. Σιγα σιγα αρχισαν να δημιουργουνται μικρες ομαδες που αρχισαν να ξεκοβωνται απο το αρχικο group. Μεχρι που φτασαμε να περπαταμε ο ενασ ανεξαρτητα με τον αλλο , κανοντας μονο μικρες ομαδες οταν κατι μας τραβαγε την προσοχη και και θελαμε να το σχολιασουμε.... Οι ομαδες και τα ατομα κινουνταν ειτε μεσα στην κοιτη ειτε στα ορια του ποταμου καθως η προσβαση σε αυτη ηταν δυσκολη. Κυριο σημειο στασης μας στη διαδρομη ηταν ενα γκρεμισμενο σπιτι στα ορια του ποταμου πνιγμενο απο τα χορτα. Εκει αφου διαπληκτιστηκαμε με καποιους γειτονες τους οποιος ενοχλησε ή τους φανηκε υποπτη η παρουσια μας κοντα στο σπιτι τους συνεχισαμε τη διαδρομη μας. Πολλες φορεσ χασαμε το ποταμι και βρεθηκαμε μπλεγμενοι σε πολυκατοικιες ακαλυπτους και αδιεξοδα, ψαχνοντας στοιχεια που θα μας οδηγουσαν ξανα στη σωστη διαδρομη. Στο δρομο μας το ποταμι διακοπτωταν απο την εθνικη οδο. Ενας τελειος διαφορετικος κοσμος κυριαρχουσε πανω στο επιπεδο του δρομου και κατω απο αυτον εκει οπου κυλουσε το ποταμι. Μια μεγαλη κατηφορα στην οποια κυλιστηκαμε παιζοντας τα βαρελακια ενωνε τις δυο αυτες σταθμες και μας ξαναφερε στο επιπεδο του νερου. Συνεχισαμε την πορεια μας στην οχθη του ποταμου οπου ενα μεγαλο τσιμεντενιο οριο το διαχωριζε απο τις κατοικιες, καθως το ποταμι κυλουσε προς τη θαλασσα. Προς το τελος της διαδρομης και την εξοδο του ποταμου στη θαλασσα συναντησαμε εναν προσφυγικο καταυλισμο με ανθρωπους που επλεναν ρουχα στα οχι και τοσο καθαρα νερα του.

ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ 1

Ξεκινησαμε την διαδρομη μας αναποδα αυτη τη φορα. Κινηθηκαμε απο τις εκβολες του διακονιαρη προς την πηγη του. Περπατησαμε στον μελλοντικο δρομο που θα πραγματοποιηθειστη θεση του ποταμου. Το μεγαλυτερο μερος της διαδρομης ηταν ενας χωματοδρομος πλαισιωμενος απο σιδερα μπετονενιους κυλινδρους και τρυπες στο εδαφος. Ενα εργοταξιο στη θεση ενος ποταμου. Περπατησαμε και ειδαμε ανθρωπους να κανουν βολτα, παιδια να παιζουν στις τρυπες και στουσ αμμολοφους... Δεν ειμαι σιγουρη αν αυτες οι εικονες ταιριαζαν καλλυτερα στην παρελθουσα κατασταση ,στον μελλοντικο δρομο ,η στο τωρινο εργοταξιο. Το σιγουρο ειναι οτι ηταν εκει και μας εδιναν ενα ακομη πατημα να αναλογιστουμε το τι συμβαινει εκει. Η απουσια του ποταμου γινοταν ιδιαιτερα εντονη με την παρουσια μεγαλων τρυπων και ανοιγματων στο εδαφος οπου μεσα σε αυτες δεν φαινοταν κατι παραπανω απο τσιμεντο και σκουπιδια. Ο συννεφιασμενος σκοτεινος ουρανος εκεινη τη μερα συμπληρωνε αυτο το σκηνικο που καποιες στιγμες φαινοταν πολυ αισιοδοξο. Η διαδρομη μασ ελαβε τελος οταν συναντησαμε το ηδη κατασκευασμενο κομματι του δρομου.

ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ 2

Η διαδρομη μας ξεκινησε απο τις εκβολες του διακονιαρη οπου διπλα στις ραγες του τρενου, μεγαλα μηχανηματα εκσκαφης, περιφραγμενοι με διχτυ εργων χωροι και τρυπες σκουπιδια και βαλτονερα ειναι αυτα που συνθετουν την εικονα του ποταμου η οτι εχει απομεινει απο αυτον. Η διαδρομη μας ειχε σαν στοχο να καταληξουμε στις πηγες του ποταμου. Ολη η διαδρομη θυμιζε ενα μεγαλο εργοταξιο το οποιο στο μελλον θα γινει δρομος- χωματα πετρες μπαζα τσιμεντο χαντακια τρυπες και αδιεξοδα- ειναι η τωρινη του μορφη. Περπατουσαμε σε μικρες ομαδες η και ο καθενας μονος του προσπαθωντας να ανακαλυψουμε τα ιχνη του νερου η στοιχεια που θα μας τραβουσαν το ενδιαφερον.π.χ. τι κρυβοταν πισω απο τους ψηλους τσιμεντενιους τοιχους που βρισκοταν δεξια και αριστερα μας. Η μονη επαφη με το νερο εκτοςαπο καποια σημεια που αυτο σε παρακαμψη ερχοταν στην επιφανεια ηταν μονο ο ηχος του και καποιες αντανακλασεις στο βαθος σωληνων πανω στο μπαζωμενο ρεμα. Στο δρομο σχηματισαμε ολη η ομαδα μια αλυσιδα ανθρωπων μεσα στο εργοταξιο πανω σε ενα στενο περασμα ,προκαλωντας την περιεργια των περαστικων και των κατοικων. Τελος καταληξαμε στο σημειο που το εργοταξιο δινει τη θεση του στον ετοιμο πλεον δρομο παιρνοντας τη μελλοντικη του μορφη.

ΣΤΟΕΣ 1

Περπατησαμε ,διαβασαμε .Ενας συνδιασμος αναγνωσης ,περπατηματος συζητησης και ολα αυτα υπο την προυποθεση να μη σε πατησει καποιο αυτοκινητο εσενα η τον συνοδοιπορο σου.... η επιλογη του βιβλιου ισως οχι τυχαια , ο καθενας κατι εδειξε με την επιλογη του στον ιδιο η στους αλλους. Οι περαστικοι κοιταζαν τα ζευγαρια που ειχαμε σχηματισει και διαβαζοντας επαναλαμβαναν την ιδια διαδρομη σε στοες και πεζοδρομια .Δυο τοσο οικιες ενεργειες (διαβασμα- περπατημα) προκαλεσαν αρκετο ενδιαφερον. Συνδιασαμε σημεια της διαδρομης με κομματια του βιβλιου που διαβαζαμε η μας διαβαζαν...

ΣΤΟΕΣ 2

Η δραση ηταν καθορισμενη ο καθενας τυχαια θα σχηματιζε ζευγαρι με καποιο μελος της ομαδας και ακολουθωντας μια συγκεκριμενη διαδρομη μεσα απο 4 στοες θα διαβαζε ο ενας στον αλλο αποσπασματα απο ενα αγαπημενο του βιβλιο. Δυσκολο εγχειρημα να πρεπει να περασεις το δρομο να μην βλεπεις μπροστα σου καθως διαβαζεις , να πρεπει να γινεις κατανοητος στον αλλο και να τον επηρεασεις με αυτο που του διαβαζεις καθως θελεις να καταλαβει γιατι εχεις επιλεξει αυτο το κειμενο. Να προσπαθεις να κρατας επαφη με οσα γινονται γυρω σου, να παρατηρεις τις αντιδρασεις των περαστικων που απορουν καθως βλεπουν ομαδες ατομων με ενα βιβλιο στο χερι να μετακινουνται γυρω γυρω σε μια περιοχη .Να επηρεαζεσαι απο τις ποιοτητες του χωρου απο το φως και την ησυχια στις στοες , απο τη βουη και την κινηση στο δρομο και αυτα να περνανε στην αναγνωση σου.Οι ποιοτητες του χωρου αλλαζουν απο την παρουσια των ομαδων και τον χαρακτηρα της δρασης τους, την αναγνωση, το ρυθμο της κινησης τους που ειναι αργος σε σχεση με τη φυσιολογικη γρηγορη κινηση της πολης. Ακομη εξαιτιας των αποσπασματων που ακουγες αλλαζε και η αντιληψη που ειχες εσυ ο ιδιος για το χωρο... ( μαλλον το οτι ενα βιβλιο σε ταξιδευει ) εδω γινοταν πραξη. Εκανες ευχαριστες και αστειες σκεψεις επεφτες σε περισυλλογη αλλαζε η διαθεση σου και αλλαζε και η αντιληψη σου για το χωρο.

οδηγίες δρασης_ λιμανι Πάτρας_γραμμές τραίνου

2008-06-28T21:10:00.002+03:00

_Η δράση πρέπει να πραγματοποιηθεί νύχτα.
_Απαιτείται ζυγός αριθμός γυναικών που θα πάρουν μέρος στην δράση.
_Οι γυναίκες που θα συμμετέχουν είναι απαραίτητο να φορούν σκουρόχρωμα ρούχα με Χτένισμα που να αποκαλύπτει το πρόσωπο τους.
_Συγκέντρωση στο σημείο όπου η Αγ. Νικολάου συναντά το λιμάνι και τις γραμμές του τραίνου.
_Ανίχνευση του χώρου ώστε να επιλεγούν θέσεις αντικριστές με κατεύθυνση προς την πόλη και την θάλασσα αντίστοιχα. Οι θέσεις πρέπει να είναι σε σταθερή απόσταση μεταξύ τους και σε απόσταση κοντά στις γραμμές τέτοια ώστε να μην χρειαστεί μετακίνηση όταν περνάει το τραίνο.
_Λαμβάνοντας την θέση τους στον χώρο πρέπει κάθε γυναίκα να κοιτά αντικριστά τα μάτια της απέναντι γυναίκας.
_Οι εκφράσεις του προσώπου τους πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερό επιτηδευμένες και θεατρικές.
_Θα πρέπει να παραμείνουν στις θέσεις τους ακίνητες και ανεπηρέαστες κατά την διέλευση του τραίνου διατηρώντας σταθερά το βλέμμα τους ευθεία
[αυτό αποσκοπεί στο να εμφανιστεί το πρόσωπο της γυναίκας που δρα στον επισκέπτη και να κλέψει προσωρινά το είδωλό του-αυτο που μέχρι πρότινος θεωρεί δικό του/ αναπόσπαστο τμήμα της ταυτότητας του].
_Αφού το τραίνο περάσει οι γυναίκες πρέπει να αλλάξουν θέσεις με τις απέναντί τους
[ώστε να έχουν πλήρη εικόνα της δράσης, και προς τις δύο κατευθύνσεις- θάλασσα και βουνό].

Μετά την διέλευση του τραίνου συγκεντρώνεστε και μετακινήστε στο σταθμό που μόλις έφτασε το τραίνο και καταγράφετε την εμπειρία σας.
αναζητάτε τους επιβάτες του τραίνου και τους ζητάτε την δική τους μαρτυρία επί της δράσης ενώ τους δείχνετε το κείμενο πολύ μόλις έχετε γράψει.
[αν η δράση γίνεται πρώτη φόρα. αν ο χρόνος δεν φτάνει για να καταγράψετε πρώτα την εμπειρία σας αντιστρέψτε την διαδικασία ώστε να σημειωθούν πρώτα οι μαρτυρίες των επιβατών. αν η δράση έχει ήδη πραγματοποιηθεί στο παρελθόν δίνετε στους επιβάτες αντίγραφο των προηγούμενων σημειώσεων.]

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι την ώρα της δράσης εσείς σχολιάζετε ένα κοινωνικό φαινόμενο. Καλείστε να αντιμετωπίσεται με σοβαρότητα το γεγονός και με υπευθυνότητα την δράση.

Μετά το πέρας της διαδικασίας αφήνετε αντίγραφο των οδηγιών αυτών καθώς και των σημειώσεων σε σημείο που κρίνετε πως είναι διακριτό και εύκολο να βρεθεί από όλους.

Να σημειωθεί ότι οι θεατές της δράσης είναι πολλοί :
-οι επιβάτες του τραίνου
-οι διαβάτες από το σημείο
-οι επιβάτες σε οχήματα επί της οδού Οθωνος Αμαλίας
-κάτοικοι των γύρω κτηρίων

Κάθε σχόλιο επί της δράσης από πάντως είδους θεατή είναι ευπρόσδεκτο.

Καθόλο τον χρόνο της διαδικασίας είναι πιθανό να ερωτηθείτε επί της δράσης για το ποιόν αυτής, σε αυτή την περίπτωση δίνετε στον ερωτών ότι προορίζεται να δοθεί και σε μελλοντικούς ενδιαφερόμενους της δράσης .

2008-06-28T18:37:00.002+03:00

ΡΗΜΑΤΑ:

ΠΕΡΠΑΤΩ
ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΜΑΙ
ΑΣΦΥΚΤΙΩ
ΑΠΟΞΕΝΩΝΟΜΑΙ
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ
ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΜΑΙ
ΠΑΡΑΜΙΛΩ
ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΖΟΜΑΙ
ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ
ΑΝΑΖΗΤΩ
ΕΠΙΘΥΜΩ
ΑΛΛΑΖΩ
ΗΡΕΜΩ
ΑΓΑΛΛΙΑΖΩ
ΣΥΝΕΡΧΟΜΑΙ
ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΩ
ΑΝΑΣΑΙΝΩ
ΒΡΙΣΚΩ
ΒΛΕΠΩ
ΠΑΡΑΤΗΡΩ
ΕΝΟΧΛΩ
ΠΑΤΑΩ
ΠΑΡΑΠΑΤΑΩ
ΑΚΟΥΜΠΩ
ΘΥΜΩΝΩ
ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ
ΚΡΥΒΩ
ΒΑΔΙΖΩ
ΤΡΕΧΩ
ΣΤΑΜΑΤΩ
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ
ΘΥΜΑΜΑΙ
ΧΑΝΟΜΑΙ
ΚΛΕΙΝΟΜΑΙ
ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΙ
ΘΕΛΩ
ΚΛΩΤΣΑΩ
ΧΤΥΠΩ
ΣΒΗΝΩ
ΑΠΟΤΥΠΩΝΩ
ΡΥΘΜΙΖΩ
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ:

ΤΣΙΓΑΡΟ
ΔΡΟΜΟΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ
ΒΡΟΧΗ
ΜΟΥΧΡΩΜΑ
ΒΗΜΑ
ΣΩΜΑ
ΚΤΙΡΙΟ
ΡΥΘΜΟΣ
ΣΤΕΓΗ
ΦΩΝΗ
ΗΧΟΣ
ΘΟΡΥΒΟΣ
ΣΥΓΧΥΣΗ
ΣΥΜΦΟΡΗΣΗ
ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΔΕΝΤΡΟ
ΘΥΜΟΣ
ΗΡΕΜΙΑ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΜΑΓΑΖΙ
ΚΟΥΡΑΣΗ
ΖΕΣΤΗ
ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
ΚΑΠΝΟΣ
ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
ΣΙΩΠΗ
ΜΗΧΑΝΗ
ΨΩΝΙΑ
ΚΑΡΕΚΛΑ
ΠΑΓΚΑΚΙ
ΦΑΝΑΡΙ
ΔΙΑΒΑΣΗ
ΦΡΑΧΤΗΣ
ΚΑΓΚΕΛΑ
ΣΧΟΛΕΙΟ
ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ
ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ
ΛΑΚΚΟΥΒΑ
ΝΕΡΟ
ΧΩΜΑ

Χάρτης πρώτης περιπλάνησης

2008-06-28T18:34:00.001+03:00

ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΟΣ

2008-06-28T18:24:00.005+03:00

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 1:ΜΕΙΛΙΧΟΣ

Το περπάτημα πραγματοποιήθηκε κατά μήκος της κοίτης του ποταμού Μειλίχου, με σημείο συνάντησης τον ίδιο τον ποταμό στο ύψος του θεραπευτηρίου Ολύμπιον. Μέχρι να συναντήσουμε την οδό πανεπιστημίου το περπάτημά μας εξελίχθηκε συλλογικά κατά κύριο λόγο. Στην πορεία που ακολουθήσαμε μετά την διασταύρωση του ποταμού με την Πανεπιστημίου προέκυψαν αυθόρμητα ομάδες, που ακολουθήσανε διαφορετικές διαδρομές .Κάποιες από αυτές προσπάθησαν να διατηρήσουν επαφή με τον ποταμό αντιμετωπίζοντας τα εμπόδια του αστικού ιστού( κτίρια, ιδιοκτησίες, δρόμους κτλ), ανακαλύπτοντας διαδρομές διαφορετικές στις προδιαγεγραμμένες και προβλεπόμενες από τις υπάρχουσες δομές. Οι άλλες ομάδες προτίμησαν να περπατήσουν μέσα στον ίδιο τον ποταμό, μετατρέποντας το νερό σε δρόμο.
Εμείς επιλέξαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με το δομημένο χώρο εκατέρωθεν του ποταμού, αναζητώντας διόδους μέσα από pilotis, αυλές, αναχώματα, πάρκινγκ και πρασιές. Η ενοποίηση , μέσω της διαδρομής που διεγράφη, των παραπάνω χώρων συνιστά στον επανασχεδιασμό του χώρου, του οποίου φορέας είναι το σώμα.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ = ΚΙΝΗΣΗ → ΣΩΜΑ( ΦΟΡΕΑΣ ΚΙΝΗΣΗΣ) → ΔΙΑΔΡΟΜΗ

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 2: ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ

Το περπάτημα στο Διακονιάρη ξεκίνησε με μια μικρή αλλά σημαντική δράση στο Σούπερ- Μάρκετ του Βασιλόπουλου όπου κατόπιν μιας μικρής περιπλάνησης στους διαδρόμους-οδούς του, οργανώθηκε αυτή η μικρή δράση. Σχηματίσαμε κύκλο στο σημείο κατάληξης των διαδρόμων(άνοιγμα) και παραμείναμε εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Η μεταφορά χαρακτηριστικών του δημοσίου χώρου στα στενά όρια του Βασιλόπουλου, όπως δρόμοι και πλατείες και η αξιοποίηση τους μέσα από το φίλτρο του ιδιωτικού πρίσματος (εμπόριο), καθιστά την δράση ιδιαιτέρως σημαντική. Συγκεκριμένα, προσδιορίζεται εκ νέου ο ιδιωτικοποιημένος δημόσιος χώρος μέσα από τον παρεμβατικό-δημόσιο χαρακτήρα της δράσης μας, αντιστρέφοντας έτσι τους αντιφατικούς όρους δημοσίου / ιδιωτικού , όπως τους συναντάμε στο συγκεκριμένο εμπορικό κατάστημα.

ΔΗΜΟΣΙΟ[ΔΡΟΜΟΙ / ΠΛΑΤΕΙΕΣ]→ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ→ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ / ΔΡΑΣΗ → ΔΗΜΟΣΙΟ

Στη συνέχεια του περπατήματος ακολουθήσαμε συλλογικά τον καλυμμένο ποταμό, συναντώντας κάποιες αποσπασματικές εμφανίσεις του. Σε κάποια θέση(φρεάτιο) πραγματοποιήσαμε άλλη μια μικρή δράση, κατά την οποία παραταχθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον. Κατόπιν, συναντήσαμε λοφίσκους οικοδομικών υλικών τους οποίους μικρά παιδιά χρησιμοποιούσαν στο παιχνίδι τους, δίνοντας τους μια διαφορετική λειτουργική διάσταση( παιδική χαρά). Η κατάληξη στης διαδρομής μας ήταν σε σημείο όπου η πορεία μας διασταυρώθηκε με ένα εμφανές άνοιγμα του ποταμού.

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 3: ΛΙΜΑΝΙ ΠΑΤΡΑΣ

Η συνάντηση μας έγινε στην προβλήτα της Αγίου Νικολάου και το περπάτημα ξεκίνησε από την εξωτερική μεριά της περίφραξης του λιμανιού, πάνω στις ράγιες του τρένου, με κατεύθυνση προς το φάρο. Σε στοίχιση ο ένας πίσω από τον άλλο φτάσαμε ως την προβλήτα της Γούναρη, όπου μετά χωριστήκαμε σε δυο ομάδες. Εκατέρωθεν της περίφραξης η κάθε ομάδα εκτελούσε μια δράση κατόπιν εντολής της άλλης.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη ενός απροσδιόριστου, “περισσευούμενου” αστικού χώρου, μεταξύ του ορισμένου ( για την κίνηση του τρένου) από τις ράγες χώρου και εκείνου της περίφραξης του λιμανιού. Σε έναν λοιπόν τέτοιο χώρο η παρέμβαση του δικού μας περπατήματος, αντικαθιστά την υπάρχουσα αμηχανία του με μια εφήμερη λειτουργία.
Το περπάτημα συνεχίστηκε βάση της ίδιας λογικής ,όπου η μία ομάδα εκτελούσε τις εντολές της άλλης ως το τελωνείο. Εκεί ολοκληρώθηκε η δράση.

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 4: ΣΤΟΕΣ

Κατόπιν συνεννόησης οργανώθηκε μια συγκεκριμένη δράση, που συνδύαζε ανάγνωση αποσπάσματος από κάποιο αγαπημένο μας βιβλίο με περπάτημα μέσα σε στοές στη Γούναρη, από ομάδες δυο ατόμων. Η δράση πραγματοποιήθηκε δυο φορές εναλλάσσοντας τους ρόλους αφηγητή και ακροατή μεταξύ των δυο μελών της ομάδας. Κατόπιν συγκεντρωθήκαμε όλες οι ομάδες και συζητήσαμε ο,τι αποκομίσαμε από τη δράση.
Βρισκόμενοι στη θέση του αφηγητή η όποια κίνηση γίνεται καθοδηγούμενη από τον ακροατή και η αποφασιστικότητα /ενεργητικότητα με την οποία διασχίζει το σώμα ένα χώρο μετατρέπεται σε παθητικότητα. Πρωταρχικό του μέλημα είναι η εξισορρόπηση στο χώρο, που πλέον αποκτά αστάθεια εξαιτίας του περιορισμού της αντίληψης του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι στοές αποκτούν διαφορετική ιδιότητα, αυτή της αστάθειας.
Η κίνηση του ακροατή διαμορφώνεται από την αφήγηση. Προκύπτει από μια σχέση εξάρτησης με τον παραγόμενο ήχο που λειτουργεί ως χάρτης της διαδρομής. Η μοναδική χαρτογράφηση που “διαβάζει” το σώμα του ακροατή προτείνει τον επανασχεδιασμό του χώρου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ :

ΜΕΙΛΙΧΟΣ:

ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΕΜΦΑΝΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ(ΠΟΤΑΜΙ)
ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ→ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΥΡΕΣΗΣ ΤΡΟΠΟΥ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ

ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ:

ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ
ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΩΝ ΔΟΜΩΝ

ΛΙΜΑΝΙ:

ΕΜΦΑΝΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ→ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

ΣΤΟΕΣ:

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
ΚΙΝΗΣΗ ΒΑΣΗ ΣΧΕΣΗΣ ΑΚΡΟΑΤΗ / ΑΦΗΓΗΤΗ
ΗΧΟΣ = ΧΑΡΤΗΣ

ΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗ

2008-06-28T17:45:00.008+03:00

Όπως είδαμε στο συλλογικό περπάτημα στο Διακονιάρη, ο ποταμός είναι καλυμμένος με εξαίρεση ορισμένα σημεία. Η δράση μας έχει ως σκοπό να επαναδιαγράψει / αποκαλύψει τον κρυμμένο ποταμό. Αφού θέσαμε τα σώματά μας σε στοίχιση ο ένας μπροστά από τον άλλο, διαγράψαμε μια διαδρομή σύμφωνη με τη φυσική ροή του ποταμού. Ακολουθώντας τη διαδρομή αυτή επαναφέραμε την κρυφή ύπαρξη του θαμμένου ποταμού πάνω στις δομές που τον υπερκαλύπτουν σε βαθμό αφάνισης.
Υποχρεώνοντας το σώμα μας να ακολουθήσει το ίχνος του νερού, που συνειδητά ρίχναμε στις υπερκείμενες δομές, το μετατρέψαμε μέσω της κίνησής του σε ροή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, φανερώσαμε τα χαρακτηριστικά του ποταμού αποκαθιστώντας τα.

Δράσεις περπατήματος

2008-06-28T11:57:00.010+03:00

Περπάτημα 1ο

Έχουμε φτάσει στο σημείο συνάντησης … Η ώρα είναι 5:30…

Σιγά σιγά μαζεύεται όλη η ομάδα. Είμαστε όλοι έξω από το σύνηθες περιβάλλον μας (την σχολή). Παρατηρούμε και συζητάμε ανά ομάδες για διάφορα θέματα… Το καινούργιο περιβάλλον μας βρίσκει απροετοίμαστους…

Μετά από την εισαγωγή του διδάσκοντα τα πηγαδάκια συνεχίζονται, μόνο που τώρα όλοι κοιτούν το περιβάλλον και σχολιάζουν… Βρισκόμαστε σε ένα σημείο που ο Μείλιχος φαίνεται να μην επηρεάζεται ιδιαίτερα από την πόλη, είμαστε πάνω στον δρόμο… Βλέπουμε το ποτάμι και ένα παλιό γεφυράκι που υπάρχει εκεί. Από εδώ η ομάδα χωρίζεται ανάλογα με τον τρόπο που θέλει ο καθένας να προσεγγίσει το ποτάμι και το χρόνο που επιθυμεί να περάσει στο κάθε σημείο του.

Τώρα είμαστε οι δυο μας… Κοιτάμε ακόμα το γεφυράκι και ακούμε το νερό που ρέει…

Αναρωτιόμαστε με ποιο τρόπο θα περπατήσουμε σε σχέση με το ποτάμι και θα φτάσουμε στην θάλασσα όπου καταλήγει…

Όσο περπατάμε παρατηρούμε το ποτάμι, το χώρο που το περιβάλει, αλλά και την επέμβαση του ανθρώπου σε αυτό με σκουπίδια και πολυκατοικίες. Όλα αυτά τα στοιχειά καθορίζουν την πορεία που ακολουθούμε.
Περπατάω παράλληλα…

Σταματώ, έχω εμπόδιο…

Μπαίνω μέσα στο ποτάμι…

Απομακρύνομαι δεν έχω τρόπο να προχωρήσω…

Στέκομαι στις όχθες… Η βλάστηση μας δίνει το έναυσμα να την μιμηθούμε…

Είτε μπλεκόμαστε μέσα σε φυτά

Είτε κουλουριαζόμαστε προσπαθώντας να δημιουργήσουμε μια νοητή σχέση με την φύση

Πλησιάζουμε προς την θάλασσα, αλλά πρώτα θα πρέπει να περάσουμε κοντά από τον καταυλισμό των Κούρδων. Η περιοχή αλλάζει στα μάτια μας… Πληθώρα από σκουπίδια μας εισάγουν σε ένα χώρο που μέχρι τώρα δεν είχαμε αντιμετωπίσει με αποστροφή. Η φύση είναι σε δεύτερο πλάνο όταν φιγούρες Κούρδων μεταναστών ξεχωρίζουν στο βάθος.

Όταν πλέον είμαστε δίπλα στην θάλασσα, ο περίπατος μας έχει αφήσει ανάμικτα συναισθήματα… περιπλανηθήκαμε, παρατηρήσαμε, διασκεδάσαμε, φοβηθήκαμε… αλλά κυρίως απογοητευτήκαμε με τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος την φύση, σε μια εποχή που το φυσικό στοιχείο εκλείπει και οι αλλαγές στον πλανήτη προδιαγράφουν ένα μέλλον δυσοίωνο…

Περπάτημα 2ο

Με λίγη καθυστερήση και ενώ ψιλοβρέχει φτάνουμε στο σημείο συνάντησης. Είναι η δεύτερη φορά που συναντιόμαστε με την ομάδα για να περπατήσουμε ένα ποτάμι... μόνο που αυτή τη φορά το περιβάλλον δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συναντήσαμε στο Μειλιχο. Είμαστε έξω από ένα super market και στο χώρο δίπλα μας γίνονται έργα…

Που είναι άραγε ο Διακονιάρης το ποτάμι που έχει αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές στο πέρασμα του;

Το μυστήριο θα διαρκέσει ακόμα λίγο, αφού για αρχή θα δοκιμάσουμε να μπούμε στο super market σε ένα χώρο που συγκρούεται απόλυτα με το φυσικό τοπίο. Ο χώρος είναι γεμάτος από προϊόντα που περιμένουν να τα αγοράσει κάποιος …ένας καταιγισμός από καλοσχεδιασμένες βιομηχανικές συσκευασίες που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή…

… Τώρα είμαστε και πάλι έξω στο χώρο στάθμευσης των πελατών και η ομάδα αρχίζει να κινείται προς την πλαϊνή πλευρά του super market και παράλληλα του, με κατεύθυνση προς το βουνό… Εμείς ακολουθούμε προσπαθώντας να ανακαλύψουμε σημάδια νερού… Περπατάμε και αντιλαμβανόμαστε ότι ο δρόμος με τα έργα που είχαμε δει και είχαμε αδιαφορήσει στην αρχή ήταν κάποτε το τέλος του ποταμού. Σε αυτό το σημείο τώρα υπάρχουν μηχανήματα εκσκαφής και τεράστιοι σωλήνες όπου προφανώς θα κατευθύνονται τα νερά του πόταμου. Εάν και η σκέψη ότι το τοπίου θα αντικατασταθεί από ένα μεγάλο- πολύβουο δρόμο, μας δημιούργησε θλίψη, αποφασίσαμε να σταθούμε σε αυτό το σημείο και να ασχοληθούμε με το νέο περιβάλλον και το «κόσμο» που το οικοδομεί…

Περπατήσαμε για αρκετή ώρα, χωρίς καμία συγκεκριμένη πορεία συζητώντας για την συγκέντρωση των ανθρώπων στις μεγάλες πόλεις, την επέκταση της πόλης, την αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων και την ανάγκη για περισσότερους και μεγαλύτερους δρόμους. Κατάληξη στην συζήτηση μας ήταν ο Κηφισός και ο Διακονιάρης, δυο ποτάμια που έγιναν – γίνονται δρόμοι προς χάρη των ανθρώπινων αναγκών. Προς έκπληξη μας συνειδητοποιήσαμε ότι η δεύτερη συγκέντρωση για περπάτημα με την ομάδα, για εμάς… ήταν σαν να μην είχε περάσει καθόλου ο χρόνος από τη στιγμή που φτάσαμε στις εκβολές του Μείλιχου, στην θάλασσα. Συνεχίσαμε από την θάλασσα σε άλλο σημείο αναλύοντας περισσότερο την κουβέντα που είχαμε αφήσει τότε στην μέση….

4η εκδοχή

2008-06-28T11:49:00.002+03:00

"ανθρώπινα ενυδρεία"

2008-06-27T20:17:00.004+03:00

Louis Aragon, Le Paysan de Paris, 1926

πρόταση δράσης

2008-06-25T20:21:00.008+03:00

Δεδομένου του ενδιαφέροντός μας για το λιμάνι Πατρών και εξελίσσοντας την προηγούμενη μας δράση εκεί (play-walk | παίζω-πορεία) προτείνουμε ένα ομαδικό παιχνίδι σαν παραλλαγή του κλασσικού κρυφτού. Συνειρμικά, αναφερόμαστε και στους λαθρομετανάστες που, προσπαθώντας να περάσουν στην ευρώπη, κρυβόντουσαν στο λιμάνι, δημιουργώντας αντίστοιχες συνθήκες.

Το παιχνίδι λειτουργεί ως μέσο εξοικείωσης με τον τόπο καθώς εμπεριέχει έννοιες όπως εξερεύνηση, ανακάλυψη και δημιουργική αλληλεπίδραση με αυτόν, όπως γίνεται και στην παιδική ηλικία, όπου ο χώρος, με εφόδια τη φαντασία και όλες τις αισθήσεις, αποκαλύπτει όλο και περισσότερες πτυχές του. Πρόκειται για μια εφήμερη ενέργεια η οποία και θα καταγραφεί με video και χαρτογράφηση των κινήσεων. Το κάλεσμα των συμμετεχόντων θα είναι προσωπικό, συνοδευόμενο από τις οδηγίες-κανόνες. Η συμπεριφορά του κάθε παίκτη καθορίζεται σε δυο διαφορετικά επίπεδα: από τη μία ανάλογα με το χώρο (αστικά αντικείμενα, δομές και παράταξή των) και από την άλλη σύμφωνα με τους συμπαίκτες του και τους ρόλους που αυτοί φέρουν.

Μέσα σε αυτή τη δράση οι παίκτες επανασχεδιάζουν με το σώμα τους και το περπάτημά τους το τοπίο. Το ίδιο το παιχνίδι λειτουργεί ως κίνητρο ενεργοποίησης της δημιουργικής σχέσης σκέψης και εφαρμογής στο χώρο.

ΚΑΝΟΝΕΣ:

Τα χωρικά όρια του παιχνιδιού σηματοδοτούνται στο χάρτη.

Σημείο εκκίνησης («σπίτι») είναι η μία άκρη του χώρου (βλ. χάρτη)

«τα φυλάνε» τουλάχιστον 2 παίχτες οι οποίοι πορεύονται μαζί.

Αυτός που κρύβεται μπορεί να αλλάζει θέσεις-κρυψώνες, ώστε να καταφέρει να «φτύσει» στο σημείο εκκίνησης – «σπίτι».

Σκοπός αυτών που «τα φυλάνε» είναι να πιάσουν τους υπόλοιπους (σωματική επαφή), πριν αυτοί «φτύσουν».

Ο τελευταίος κρυμμένος μπορεί να ελευθερώσει όλους τους «πιασμένους» φωνάζοντας «φτου ξελευτερία» στο σημείο εκκίνησης – «σπίτι»

Σε περίπτωση που ένα παιχνίδι τελειώσει με «φτου ξελευθερία», στο επόμενο «τα φυλάνε» οι ίδιοι και όποιος «πιάνεται», συνεχίζει στην αναζήτηση μαζί με τους πρώτους.

Κάθε παίκτης υποχρεούται σε κάθε παιχνίδι να βρίσκει διαφορετική κρυψώνα.

Απαγορεύεται η είσοδος σε νταλίκες που είναι παρκαρισμένες ή εν κινήσει.

Απαγορεύεται η είσοδος σε ιδιωτικούς χώρους (μαγαζιά, καφετέριες κλπ).

Καλό είναι όλοι οι παίκτες να έχουν μαζί τους ταυτότητα (ή άλλο στοιχείο ταυτοποίησης) και να φοράνε άνετα ρούχα και παπούτσια.

Το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί σε τρία στάδια: στο πρώτο όλοι οι παίκτες θα συμμετέχουν με βάση τους παραπάνω κανόνες, στο δεύτερο οι κανόνες θα συζητηθούν εκ νέου από το σύνολο των παικτών και στο τρίτο στάδιο, οι παίκτες θα αυτοσχεδιάσουν χωρίς κανόνες.

χάρτης:

1ο,3ο,4ο περπάτημα

2008-06-25T00:00:00.009+03:00

1ο περπάτημα – ποταμός Μείλιχος

Ξεκινώντας το περπάτημα χωρίς κάποια συγκεκριμένη «οδηγία», πρωτοβουλιακά, αφήνουμε το ίδιο το τοπίο να μας κατευθύνει. Θέλοντας να προσεγγίσουμε το ποτάμι, όχι μόνο οπτικά αλλά περισσότερο σωματικά, κατεβήκαμε στην κοίτη και περπατήσαμε μέσα σε αυτήν. Η επαφή με την πόλη ήταν μόνο οπτική [θέαμα] και δεν υπήρχε περαιτέρω αλληλεπίδραση. Λόγω έλλειψης εξοπλισμού [κατάλληλα ρούχα, παπούτσια κλπ] και λόγω θερμοκρασίας προσπαθήσαμε να αποφύγουμε την επαφή με το νερό και αυτό, μαζί με τη ροή, καθόρισαν την πορεία που πραγματοποιήσαμε. Σε σημεία που δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε το νερό το διασχίσαμε με γυμνά πόδια, αλλάζοντας έτσι την εμπειρία [βιωματική συνθήκη].
Σε σημεία σκοτεινά [κάτω από γέφυρες/δρόμους], παρόλο που δεν βλέπαμε πού πατάμε, συνεχίσαμε το περπάτημα. Σε άλλο σημείο χωριστήκαμε· η μία σκαρφάλωσε έξω από την κοίτη και συνέχισε την παράλληλη πορεία από το δρόμο, όπου πλέον έψαχνε για το ποτάμι. Κατέβηκε ξανά από την πρώτη δυνατή πρόσβαση, απογοητευμένη από την απομάκρυνση από το φυσικό τοπίο. Συνεχίσαμε έτσι την πορεία μέχρι τη θάλασσα.
Γενικότερα, το περπάτημά μας οριζόταν από βατές περιοχές [όχθες, πέτρες, τσιμέντο] και μη [σκουπίδια, ακαθαρσίες, αυξημένη ροή νερού], που δημιουργούσαν διαφορετικούς ρυθμούς περπατήματος. Ήταν επιθυμητή η αποφυγή του «μηχανικού» περπατήματος της πόλης, σε ένα περιβάλλον από δρόμους και πεζοδρόμια, όπου το κάθε πάτημα είναι συνήθως αναμενόμενα ομαλό. Στη δικιά μας περίπτωση η συνθήκη ήταν διαφορετική, οπότε και κάθε βήμα συγκέντρωνε όλη μας την προσοχή.

3ο περπάτημα – ράγες τρένου, λιμάνι

Αρχή του περπατήματος αυτού ήταν το σημείο συνάντησης του σταθμού του τρένου και μίας από τις εισόδους του λιμανιού. Αν και μη προμελετημένο, το περπάτημα χαρακτηρίστηκε από μία γραμμικότητα, αφού πορευόμασταν ο ένας πίσω από τον άλλον κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών· κάτι όχι και τόσο διασκεδαστικό. Το γεγονός ότι ήταν βράδυ και οι κινήσεις περιορισμένες, οδηγούσε συνειρμικά στην συνθήκη κίνησης των λαθρομεταναστών. Ο χώρος ήταν αφιλόξενος και δεν έδινε αφορμές να αλληλεπιδράσεις ούτε με τον ίδιο τον χώρο ούτε με τους άλλους γύρω σου.
Κάνοντας μια στάση στην επόμενη είσοδο του λιμανιού [Γούναρη] η μέχρι τώρα ευθύγραμμη παράταξη της ομάδας μετασχηματίστηκε σε ένα είδος κύκλου, όπου επικράτησε μια μικροσύγχυση για την συνέχεια του περπατήματός μας. Συλλογικά αποφασίσαμε να χωριστούμε σε δύο ομάδες και να γυρίσουμε προς τα πίσω. Εμείς, ακολουθώντας την πρώτη μπήκαμε μέσα στο χώρο του λιμανιού, ενώ η δεύτερη επανέλαβε αντίστροφα την προηγούμενη διαδρομή. Το περπάτημα στο λιμάνι ήταν πιο ελεύθερο και ενδιαφέρον, καθώς αλληλεπιδράσαμε τόσο με την άλλη ομάδα [οδηγίες που επηρέαζαν το δικό τους περπάτημα] όσο και με αστικά αντικείμενα που έδιναν διαφορετικές υφές στο χώρο. Προσπερνώντας το σημείο εκκίνησης του περπατήματος μας παρεκκλίναμε από την υπόλοιπη ομάδα, για να προσεγγίσουμε μια αποβάθρα με στοιβαγμένα κοντέινερ λόγω της απεργίας των οδηγών φορτηγών. Ήταν σαν να βρεθήκαμε σ’ ένα σκηνικό παιχνιδιού. Η κίνηση εκεί ήταν χαοτική αν και ορισμένη από τις επιφάνειες που δημιουργούνται από τα στοιβαγμένα προϊόντα.
Την στιγμή που πέρασε το τρένο τα κάγκελα μαγνήτισαν και τις δύο ομάδες, την πρώτη για να παρακολουθήσει το συμβάν, και τη δεύτερη για να αποφύγει τυχόν επαφή με το συρμό.
Ούτε σε αυτό το περπάτημα υπήρχε αλληλεπίδραση με την πόλη, εκτός αν θεωρήσουμε ως τέτοια τις ερωτήσεις του λιμενικού για το λόγο του περπατήματός μας. Για εμάς, αυτή η δράση αποτέλεσε αφορμή για το σχεδιασμό δράσης με άξονα το παιχνίδι [play+walk / παίζω+πορεία].

4ο περπάτημα – ανάγνωση κειμένων στις στοές

Ξεκινώντας το περπάτημα μέσα από την πρώτη στοά, λίγο αμήχανα σχηματίσαμε ζευγάρια που αρχικά πορεύονταν το ένα πίσω από το άλλο, αλλά στη συνέχεια σκορπίστηκαν. Η διαδικασία της ανάγνωσης καθιστούσε το κάθε ζευγάρι ένα εσωστρεφές σύστημα και η εκ των πραγμάτων χαμηλή ένταση της φωνής απέτρεπε μία τυχαία εξωτερική συμμετοχή, αν και το ζευγάρι γινόταν αντιληπτό. Ο ένας διάβαζε στον άλλον, δημιουργώντας έναν «διάλογο» κειμένων [π.χ. ο Hakim Bey απαντούσε στον Herman Hesse]. Ο εκάστοτε ακροατής ήταν ταυτόχρονα και ο οδηγός του αναγνώστη, ο οποίος περπατούσε χωρίς να βλέπει πέρα από τη σελίδα. Σε σχέση με την πόλη, στα σημεία όπου ο ρυθμός ήταν πιο γρήγορος [έξω από τις στοές], ο ακροατής δεχόταν πολύ περισσότερες πληροφορίες πέραν της αφήγησης, αντίθετα με τις στοές που το περιβάλλον ήταν πιο ασφαλές και για τους δύο. Οι ταχύτητες κίνησης και ανάγνωσης άλλαζαν σε αντιστοιχία με το περιβάλλον.

Στα μισά του περπατήματος συγκεντρωθήκαμε σε κυκλική διάταξη [κάτω από μία κάμερα παρακολούθησης] στην αρχική στοά. Συζητώντας πάνω στην εμπειρία της δράσης αποφασίσαμε να τη συνεχίσουμε πραγματοποιώντας ακόμα μία ανάγνωση με αλλαγή ζευγαριών. Αυτή τη φορά καταγράψαμε και την εμπειρία του ακροατή σε σχέση με τα ερεθίσματα από το περιβάλλον, εκτός από την ίδια την αφήγηση.

Σχολιασμός Περπατημάτων_Αντιμετωπίζοντας την πόλη διαφορετικά

2008-06-21T16:10:00.005+03:00

Περπάτημα 1: Κατεβαίνοντας το Μείλιχο.
Το περπάτημα ξεκίνησε περίπου από τη μέση του Μείλιχου, με στόχο ακολουθώντας την κοίτη, να φτάσουμε στο σημείο όπου το ποτάμι συναντάει τη θάλασσα. Λόγω της ποικιλίας της μορφής του ποταμού σχηματίσθηκαν ασυναίσθητα δύο ομάδες, από τις οποίες η μία ακολούθησε το νερό μέσα από την κοίτη, ενώ η άλλη ακολούθησε την πορεία των όχθεων, προσπαθώντας να κρατά πάντα οπτική επαφή με το νερό. Είναι ευνόητο ότι οι εμπειρίες που βίωσε η κάθε ομάδα ήταν ολοκληρωτικά διαφορετικές. Η πρώτη ομάδα, διατήρησε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής άμεση επαφή με το ποτάμι. Συνάντησε δυσκολίες στην προσπάθειά της να διαπεράσει τα φυσικά εμπόδια που έθετε το ποτάμι, έχοντας πάντα για οδηγό το νερό. Η εντονότερη εμπειρία για αυτήν ήταν οι διαφορετικές εικόνες που προσελάμβανε καθ’όλο το μήκος του χειμάρρου-συνάντησε από απόλυτα φυσικό τοπίο έως τμήματα που κάθε άλλο θύμιζαν παρά ποταμό. Η δεύτερη ομάδα, είχε να αντιμετωπίσει δύο ταυτόχρονες και εξίσου έντονες δυσκολίες. Η μία έγκειται στην προσπάθειά της να διατηρήσει επαφή με το ποτάμι, είτε οπτική, είτε ακουστική και η άλλη στην προσπάθεια να μη χάσει το στόχο της πορείας. Οι όχθες του Μείλιχου, παρουσιάζουν μια πρωτόγνωρη ποικιλομορφία. Υπάρχουν σημεία που οι όχθες σχηματίζονται με φυσικό τρόπο-πράγμα που ήταν και αναμενόμενο-, υπάρχουν όμως και σημεία που η όχθη εξαφανίζεται, και το όριο του ποταμού σχηματίζεται είτε από κάποιο τμήμα δρόμου είτε ακόμη και από την οικοδομική γραμμή των κτιρίων. Στα σημεία αυτά επικρατούσε κυρίως η ακουστική επαφή μεταξύ των δύο ομάδων, ενώ στο μεγαλύτερο ποσοστό της διαδρομής καταφέρναμε να έχουμε και οπτική επαφή. Η δράση ουσιαστικά αναπτύχθηκε συλλογικά, καθώς η μόνη οδηγία που δόθηκε ήταν ο στόχος να φτάσουμε στη θάλασσα. Η δράση είχε άμεσο αντίκτυπο στην εικόνα που είχαν οι κάτοικοι της περιοχής για το Μείλιχο. Το γεγονός ότι εμείς βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον σε ένα χώρο που γι’ αυτούς αποτελούσε κυρίως ενόχληση, δημιουργούσε μια πολύ έντονη αντίθεση ιδεών. Ξαφνικά η ποιότητα του τόπου άλλαξε γι’αυτούς. Και για εμάς. Οι περισσότεροι από εμάς, παρόλο που περνάμε από εκεί καθημερινά, αγνοούσαμε και την ύπαρξη αυτού του χειμάρρου. Και τώρα μέσα από τη δράση αυτή, άλλαξε τελείως η εικόνα μας για την πόλη. Μέσα από το παράδειγμα του Μείλιχου γίνεται έντονη η παρέμβση του ανθρώπου στη φύση, και αντίστοιχα της φύσης στον άνθρωπο. Η δράση μπορεί να επαναληφθεί με την ίδια αρχική κατεύθυνση, αλλά και με μια πιο άμεση αλληλεπίδραση των δύο ομάδων. Η ομάδα που θα περπατά στο χείμαρρο μπορεί να δίνει οδηγίες στην άλλη για το πώς θα διατηρήσουν συνεχή επαφή, ή ακόμη οι δυο ομάδες θα μπορούσαν να επικοινωνούν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, χωρίς κάποιο στόχο. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να πετούν πράγματα η μία στην άλλη, ή να μιλούν χωρίς κάποιο συγκεκριμένο θέμα, απλά για να διατηρούν ένα σύνδεσμο επικοινωνίας.
Περπάτημα 2: Ανεβαίνοντας το Διακονιάρη
Σημείο συνάντησης ήταν ένα σούπερ μάρκετ, στο οποίο μπήκαμε και κάναμε ένα μικρό περπάτημα, με αφορμή την ιδιαιτερότητά του να ονομάζει «οδούς» τους διαδρόμους του. Στη συμβολή δύο διαδρόμων-οδών στηθήκαμε και σχηματίσαμε ένα κύκλο. Όση ώρα σταθήκαμε εκεί, εκφράσαμε ο καθένας τα αισθήματα που του δημιουργούσε η δράση. Οι περισσότεροι νιώθαμε αμηχανία, τόσο για το γεγονός ότι αποτελούσαμε ενόχληση για τους πελάτες, όσο και γιατί όλοι όσοι βρίσκονταν στο κατάστημα μας κοιτούσαν περίεργα!Το περπάτημα οργανώθηκε στις εκβολές του Διακονιάρη, ο οποίος τώρα είναι καλυμμένος από δρόμο. Τα έργα κάλυψης του ποταμού ήταν σε εξέλιξη όταν πραγματοποιήθηκε η δράση, γεγονός που δημιούργησε μια ενδιαφέρουσα αίσθηση σχετικά με το προσωρινό και το πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η εικόνα της ίδιας δράσης σε διαφορετικές μέρες. Η εικόνες στην αρχή του περπατήματος δε θύμιζαν σε τίποτα ποτάμι, περισσότερο ο χώρος έδινε την εικόνα ενός απέραντου εργοταξίου. Πρόκειται για μια τελείως αστική περιοχή. Κατά τη διάρκεια του περπατήματος σχηματίστηκαν πολλές μικρές ομάδες που έδρασαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Ωστόσο, σε κάποια σημεία, τα διαφορετικής φύσης αντικείμενα που βρίσκονταν στο χώρο έδιναν αφορμές για αυτοσχέδιες δράσεις, τόσο από εμάς όσο και από τους περαστικούς. Στα σημεία αυτά όλοι άλλαζαν το ρυθμό του βαδίσματός τους και στέκονταν είτε λαμβάνοντας συμμετοχή σε κάποια μικρή δράση, είτε παρακολουθώντας ως θεατές. Χαρακτηριστικότερη ήταν το παιχνίδι κάποιων παιδιών που σκαρφάλωναν σε λόφους σχηματισμένους από χώμα και έπαιζαν πάνω σε αυτούς, αλλάζοντας τελείως τη φύση τους. Δοκιμάσαμε κι εμείς να συμμετάσχουμε στη δράση τους, σταθήκαμε στο σημείο για αρκετή ώρα. Μια ακόμη δράση που συμμετείχαμε οι περισσότεροι ήταν ο σχηματισμός μιας γραμμής-τείχους κάθετης στην κοίτη του ποταμού, μπροστά από μια μεγάλη λακούβα. Συνεχίσαμε το περπάτημα και σε κάποια σημεία είχαμε επαφή με νερό, γεγονός που θύμιζε ότι κάποτε εκεί ο χώρος ήταν πολύ διαφορετικός. Η δράση παρόλο που είχε κοινή βάση με τη δράση στο Μείλιχο, δε θύμιζε σε τίποτα εκείνη τη διαδρομή. Ούτε ο χώρος, αλλά ούτε και ο τρόπος που εμείς αλληλεπιδρούσαμε μεταξύ μας. Έμοιαζε περισσότερο με μια πορεία χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Αν επαναλαμβανόταν η δράση θα πρότεινα οι συμμετέχοντες να κινούνται είτε σε μια γραμμή ακολουθώντας ο ένας τον άλλον, είτε σαν δύο ή περισσότερες γραμμές που θα κινούνται σε παράλληλες πορείες. Έτσι, θα γίνεται ένας συσχετισμός με την πορεία του ποταμού, η οποία δεν είναι πια εμφανής και θα επανασχεδιάζεται έντονα το τοπίο, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά.

Περπάτημα 3:
Κατά μήκος της περίφραξης του χώρου του λιμανιού
Το περπάτημα ξεκίνησε με την οδηγία να πραγματοποιηθεί κατά μήκος των γραμμών του τραίνου, ανάμεσα στη σιδηροδρομική γραμμή και την περίφραξη του λιμανιού. Φτάνοντας στο σημείο που είχαμε ορίσει κάναμε κάποια σχόλια για τη διαδρομή που προηγήθηκε, και οργανώσαμε όλοι μαζί τη συνέχειά της. Προσμετρώντας όλες τις γνώμες που ακούστηκαν, χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Θα κάναμε την ίδια πορεία με την προηγούμενη, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μία ομάδα περπάτησε μέσα από την περίφραξη, και όσο μπορούσε κοντά σε αυτήν και η άλλη στο ίδιο μονοπάτι, δίπλα στις γραμμές του τραίνου. Αναπτύχθηκε μεταξύ των ομάδων ένα σενάριο αλληλεπίδραση κατά το οποίο η μία ομάδα έδινε οδηγίες για την εξέλιξη του περπατήματος στην άλλη. Οι οδηγίες αυτές αφορούσαν το ρυθμό κίνησης, τη στάση και τη συμπεριφορά της ομάδας που βρισκόταν απέναντι. Η ομάδα που περπάτησε μέσα στο λιμάνι, αντιμετώπισε δυσκολία στο να κρατήσει μια ευθεία πορεία και επαφή με την άλλη, λόγω της διαμόρφωσης του λιμανιού. Από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της ομάδας που βαδίσαμε δίπλα στο τραίνο, ήταν όταν πέρασε δίπλα μας η αμαξοστοιχία. Ξαφνικα, όλοι σταματήσαμε να βαδίζουμε, κολλήσαμε στη μάντρα και περιμέναμε να περάσει το τραίνο. Η γραμμική μας πορεία πλαί στις σιδηροδρομικές γραμμές, έκανε άμεσο παραλληλισμό με την πορεία που διαγράφουν τα τραίνα και το ίχνος που αφήσουν στην πόλη. Οι θεατές της δράσης δεν αντέδρασαν παράξενα, ίσως επειδή στο σημείο αυτό πραγματοποιούνται καθημερινά διαφόρων ειδών πορείες. Αν ξανασχεδιαζόταν η δράση, θα πρότεινα μια ενιαία και όχι δύο διαφορετικές πορείες. Οι συμμετέχοντες να περπατούν ο ένας πίσω από τον άλλο και η αλληλεπίδραση να γίνεται μεταξύ τους από τον πρώτο διαδοχικά ως τον τελευταίο και αντίστροφα. Κάτι σαν χαλασμένο τηλέφωνο. Η οδηγία για τη συνέχιση να δίνεται από τον πρώτο στο δεύτερο, ο δεύτερος να αλλάζει κάτι και να τη λέει στον τρίτο κ.ο.κ. Έτσι, εκτός από τη γραμμική πορεία, εξελίσσεται και μια γραμμική διάδοση της πληροφορίας, που σχετίζεται με τις πορείες και το ίχνος που αυτές αφήνουν στην πόλη.

perpatima 4

2008-06-17T13:19:00.002+03:00

Δημιουργούμε ένα νοητό όριο.
Διαβάζει η μία αντικριστά από την άλλη, έχοντας τοποθετήσει τα σώματα μας - και τον λόγο μας - στις δυο άκρες της στοάς.
Ανάμεσά μας περνάει κόσμος, παρόλο που του κάνει εντύπωση το γεγονός, δε διστάζει να
παρεμβάλει το σώμα του σ'αυτή τη γέφυρα λόγου που έχουμε δημιουργήσει.
Αυτή η στάση που τοποθετήσαμε τα σώματά μας, δεν φαίνεται να επιρεάζει σχεδόν καθόλου την κίνηση των περαστικών με τη λεπτομέρεια ότι ίσως μερικές φορές την επιβραδύνει για λίγο.

Εδώ επικεντρώνουμε την προσοχή μας στην πορεία που ακολουθούμε κ τις κινήσεις που κάνουμε, ούτως ώστε να έχουμε όσο το δυνατό καλύτερες συνθήκες ακουστικής του λόγου του διπλανού μας.
Περπατάμε ανά ζευγάρια ανάμεσα σε στοές κ διασχίζοντας δρόμους. Μέσα στις στοές , στο μεγαλύτερο μέρος τους, υπάρχει η δυνατότητα να ακούσεις τον άλλον καθαρά. Στο δρόμο αυτή η δυνατότητα χάνεται λόγω θορύβου κυρίως αλλά κ της κίνησης των αυτοκινήτων που σου αποσπά την προσοχή.
Εντοπίζουμε ένα σημείο όπου η ακουστική βελτιστοποιείται και το παρουσιάζουμε εδώ.
Μπαίνουμε στον κοινόχρηστο χώρο ενός κτηρίου, σ' ένα κενό κλιμακοστάσιο.

Δράση στο Μείλιχο

2008-06-17T11:40:00.003+03:00

Εκδοχη 1

Εκδοχή 2

Η ποικιλία της μορφής στις όχθες του Μείλιχου ήταν η αφετηρία της δράσης. Το πρανές είναι άλλοτε διαμορφωμένο με φυσικό τρόπο, δηλαδή υπάρχουν αγριόχορτα, θάμνοι, καλάμια και άλλοτε έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες του αστικού τρόπου ζωής, οπότε γίνεται δρόμος, τμήμα γέφυρας ακόμα και όριο ιδωτικής περιουσίας. Προκειμένου να τονιστεί αυτή εναλλαγή των υλικών, η δράση πραγματοποιείται κατά μήκος του ποταμού.

Συμμετέχουν δύο δρώντες οι οποίοι βαδίζουν ο ένας στην κοίτη και ο άλλος στην όχθη. Οι δύο συμμετέχοντες διατηρούν παράλληλη πορεία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσουν διάλογο μεταξύ τους, πετώντας διαδοχικά ο ένας στον άλλον ένα σκοινί. Το σκοινί αυτό αφήνει το ίχνος της παράλληλης πορείας και της επικοινωνίας τους. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής δίνονται οδηγίες από τον αυτόν που οργανώνει τη δράση.

Στόχος είναι να καλυφθεί με το περπάτημα όλος ο Μείλιχος. Η δράση λαμβάνει χώρα διαφορετικές στιγμές με τη συμμετοχή περαστικών. Υπάρχουν δύο εναλλακτικές υλοποίησης της δράσης, στην πρώτη περίπτωση συμμετέχουν ο οργανωτής και ένας άγνωστος, ενώ στη δεύτερη δύο περαστικοί οι οποίοι ακολουθούν τις οδηγίες που βρίσκουν στο σημείο της δράσης. Ο οργανωτής καλεί τον άγνωστο να συμμετάσχει σε αυτή τη διαδικασία δίνοντάς του συγκεκριμένες κατευθύνσεις, για την απόσταση που θα διανύσει, το πότε και το πού θα το δέσει. Οι δύο περαστικοί ελέγχουν ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, προσαρμόζοντας τις οδηγίες στους δικούς τους κανόνες.

Το αποτύπωμα της δράσης παραμένει στο χώρο με αποτέλεσμα να επανασχεδιάζεται το τοπίο. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι περαστικοί, είτε συμμετείχαν στη δράση είτε όχι, στέκονταν περισσότερο στο ποτάμι.

Κείμενα για 2 περπατήματα

2008-06-17T10:22:00.001+03:00

Δράση περπατήματος 1: κατεβαίνοντας τον χείμαρρο Μείλιχο.

Το περπάτημα ξεκίνησε συλλογικά από το καθορισμένο σημείο συνάντησης με οδηγία να προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε την κοίτη του χειμάρρου μέχρι να συναντήσει τη θάλασσα. Στην ουσία, δημιουργήθηκαν αυθόρμητα 2 ομάδες: η μία περπάτησε πάνω από το ποτάμι προσπαθώντας να το ακολουθήσει κατά μήκος, ενώ η δεύτερη περπάτησε μέσα στην ίδια την κοίτη του ποταμού. Για καθεμιά από τις ομάδες η εμπειρία της διαδρομής ήταν διαφορετική. Για τους μεν που περπατούσαν πάνω από τον ποταμό ή πλάι σ’ αυτόν: χαρακτηριστικό ήταν ότι προσπαθούσαν να διατηρούν πάντα επαφή με το ποτάμι- ηχητική κυρίως, καθώς αναγκάζονταν συνέχεια να αλλάζουν πορεία αφού συναντούσαν αδιέξοδα ή κλειστούς ιδιωτικούς χώρους (αυλές σπιτιών, περιφραγμένες οικοδομές). Εμείς ανήκαμε στην ομάδα που περπάτησε μέσα στην κοίτη. Χαρακτηριστικό της διαδρομής ήταν η διαρκής προσπάθεια να προχωρήσουμε είτε περνώντας από τη μία όχθη στην άλλη, είτε υπερπηδώντας εμπόδια. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της μετάβασης έντονη ήταν η αλλαγή της εικόνας του περιβάλλοντος της κοίτης, με ιδιαίτερο παράδειγμα τον καταυλισμό των μεταναστών. Οι δύο ομάδες ωστόσο, είχαν τις περισσότερες φορές οπτική επαφή μεταξύ τους και κυρίως στα σημεία των μικρών γεφυρών. Πολλές φορές υπήρχε η σκέψη από μέλη των 2 ομάδων να βρουν τρόπο να κατέβουν στην κοίτη ή να ανέβουν στην επιφάνεια του δρόμου. Εκατέρωθεν του ποταμού υπήρχαν κατοικίες των οποίων ο μόνος ομαλός τρόπος σύνδεσης με το ποτάμι ήταν κάποια μονοπάτια.

Δράση περπατήματος 2: από τις εκβολές του Διακονιάρη προς στις πηγές του.

Ξεκινήσαμε από τις εκβολές του Διακονιάρη, περνώντας αρχικά από το σούπερ μάρκετ του Βασιλόπουλου όπου συγκεντρωθήκαμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σχηματίζοντας κύκλο, και παρατηρώντας τις αντιδράσεις των πελατών. Έπειτα συνεχίσαμε κατά μήκος των έργων κάλυψης της περιοχής του χειμάρρου. Χαρακτηριστική είναι η αίσθηση μιας περιοχής που αλλάζει και ότι τα όσα βλέπει κανείς γύρω του πρόκειται να «θαφτούν» κάτω από το δρόμο που κατασκευάζεται. Παρατηρούμε ότι ήδη υπάρχει μια εμπορευματικοποίηση καθώς κατά μήκος του νέου δρόμου, έχουν εμφανιστεί πολλά μεγάλα σούπερ μάρκετ. Η περιοχή που διασχίζει ο Διακονιάρης χαρακτηρίζεται από τις προσφυγικές κατοικίες αλλά και από νεόδμητες πολυκατοικίες. Σε κάποιες κατοικίες έχουν χρησιμοποιηθεί κάποια υλικά (μεταλλικές πόρτες, ξύλινες παλέτες) που με την επανάληψή τους δημιουργούν ένα είδος περίφραξης. Επίσης, στην επιφάνεια του δρόμου παρατηρούμε συγκεντρώσεις οικοδομικών υλικών σε σωρούς (σωλήνες, ξύλα, τσιμεντόλιθοι, λάστιχα, μεταλλικοί οπλισμοί). Παράλληλα, παρατηρήσαμε κάποιες αυθόρμητες δράσεις παιδιών που έπαιζαν σε κάποια σημεία των έργων (παιδί με καρότσι σ/μ, παιδιά σε αμμόλοφους, παιδιά με ποδήλατα) , καθώς το πλάτος του δρόμου και του κενού χώρου που υπάρχει δημιουργεί μια αίσθηση παιδότοπου αλλά και περάσματος-μεταβατικού χώρου-χώρου περιπάτου. Σε μία μεγάλη τρύπα επινοήθηκε μια μικρή συλλογική δράση- παράταξη σωμάτων μπροστά από αυτήν. Η διαδρομή τερματίστηκε σε τυχαίο σημείο, όπου υπάρχει οπτική επαφή με την κοίτη του ποταμού.

3ο περπάτημα στο Διακονιάρη, 16/6/2008 (14/4, 16/5)

2008-06-17T09:02:00.024+03:00

Επαναλάβαμε τη διαδρομή και παρατηρήσαμε ότι τα έργα κάλυψης του χειμάρρου συνεχίζονται, και ο χώρος πάνω από αυτόν αλλάζει σημαντικά.

Οι σωροί από τα οικοδομικά υλικά έχουν αυξηθεί και τα όρια του δρόμου μοιάζουν πιο σαφή.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής δοκιμάστηκαν κάποιες μικρές δράσεις σε σχέση με κάποια αντικείμενα που συνθέτουν την κατάσταση στην οποία είναι τώρα η περιοχη, τα οποία αποτελούν μνημονικό υπόστρωμα που πρόκειται να «θαφτεί». Οι δράσεις αυτές,που χρησιμοποιούν την κίνηση του σώματος σε σχέση με τις ιδιότητες των αντικειμένων, θα μπορούσαν να επαναφέρουν τη μνήμη της διαδικασίας κάλυψης μέχρι την ολοκλήρωσή της.

Σωροί από οικοδομικά υλικά

Περίφραξη-επανάληψη υλικών

Μικρές Δράσεις

Λεξικό Κινήσεων

Ανεβοκατεβαίνω

Ισορροπώ

Περπατώ

Σέρνω

Σέρνω - χέρι-χέρι

Τρέχω - πέφτω

Κάθομαι

Ξαπλώνω

δράση περπατήματος: τελική παρουσίαση

2008-06-14T15:49:00.002+03:00

διατύπωση τελικής πρότασης (κείμενο, υποστηρικτικό υλικό, φωτογραφίες, βίντεο, σχέδια, διαγράμματα, αναφορές) υλοποίηση και τεκμηρίωσή της. Η δράση βασίζεται στην εμπειρία της μιας ή περισσοτέρων των 4 δράσεων περπατήματος που έγιναν. Σημεία αναφοράς: α) η συνθήκη του περπατήματος, β) η συσχέτιση με τα δεδομένα του τόπου (φυσικά, κοινωνικά, συμβολικά, κ.λπ.) και με τις δικές σας ανάγκες/επιθυμίες, γ) ο σχεδιασμός της εμπλοκής του κοινού στη δράση: με ποιόν τρόπο η δράση ορίζει τρόπους θέασης ή συμμετοχής, δ) η σχέση της άμεσης εμπειρίας που παράγεται επιτόπου και της εμπειρίας που παράγεται από την καταγραφή της δράσης.
Η παρουσίαση γίνεται στο blog.

δράση στο Μείλιχο

2008-06-13T13:00:00.010+03:00

Δράση περπατήματος

Η επέμβαση που προτείνουμε έχει στόχο την μεταφορά της δικής μας εμπειρίας από το περπάτημα στο Μείλιχο. Η μεταφορά της εμπειρίας γίνεται στους κατοίκους οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τον χώρο με τρόπο πολύ διαφορετικό από εμάς. Η πορεία μας στη κοίτη του ποταμού μας έκανε να παρατηρήσουμε χαρακτηριστικά και στοιχεία που δεν γίνονται αντιληπτά με το απλό πέρασμα από τον ποταμό. Επιλέξαμε μια μικρή διαδρομή(παράλληλη πορεία στο δρόμο δίπλα στο Μείλιχο με άμεση οπτική επαφή με τον ποταμό και πέρασμα πάνω από το ποτάμι μέσω μιας γέφυρας)η οποία αποτελεί τμήμα της καθημερινής διαδρομής των κατοίκων και παράλληλα έντονα βιώματα από το περπάτημα μας. Με στόχο την μεταφορά αυτών των βιωμάτων τοποθετούμε έτσι το σώμα μας ώστε να υποβάλλουμε την κίνηση μας στο ποταμό στους κατοίκους στο δρόμο.

πρώτο σημείο

Στο σημείο αυτό υπήρχε πολύ νερό και για να περάσει κανείς στην άλλη όχθη έπρεπε να πατήσει στις σανίδες προσέχοντας τα σπασμένα κομμάτια. Ετσι, το βήμα είχε συγκεκριμένο ρυθμό και άνοιγμα.

δεύτερο σημείο

Στο σημείο αυτό τα καλάμια μας ανάγκασαν να κινούμαστε αργά με πλάγια βήματα και να χρησιμοποιούμε τα χέρια για να τα παραμερίσουμε.

τρίτο σημείο

στο σημείο αυτό η πέτρα λόγω του όγκου της μας ανάγκασε σε ένα μεγάλο και ανοιχτό βηματισμό.

τέταρτο σημείο

στο σημείο αυτό οι μεταλλικοί σωλήνες μας ανάγκασαν να περπατήσουμε σκυφτοί.

2008-06-12T01:55:00.005+03:00

Δράση περπατήματος 1: κατεβαίνοντας τον χείμαρρο Μείλιχο.
Οδηγία:
Από το σημείο συνάντησης ακουλουθούμε την κοίτη του χειμάρρου μέχρι τη θάλασσα. Ενδιαφέρουν τα σημεία όπου το σώμα αλλάζει ρυθμό, στέκεται, επιταχύνει, κ.λπ. Μπορούν να οργανωθούν μικρές αυτοσχέδιες δράσεις.
Το περπάτημα γίνεται σε αστική περιοχή.
Αριθμός συμμετεχόντων: 28.
Το περπάτημα έγινε κατά ομάδες που αναπτύχθηκαν αυθόρμητα κατά τη διάρκειά του.
Το περπάτημα από τις διαφορετικές ομάδες ακολούθησε διαφορετικές διαδρομές: έγινε κατά τμήματα και ανάλογα με τα εμπόδια πρόσβασης, μέσα στην κοίτη, στις όχθες ή στους κοντινότερους στην κοίτη δρόμους και μονοπάτια.

Δράση περπατήματος 2: από τις εκβολές του Διακονιάρη προς στις πηγές του.
Οδηγία:
Από τις εκβολές του Διακονιάρη ανεβαίνουμε προς τις πηγές του, ακολουθώντας το ίχνος των εργασιών κάλυψης της κοίτης του. Δεν είναι καθορισμένο το σημείο τερματισμού του περπατήματος.
Ενδιαφέρουν τα σημεία όπου το σώμα αλλάζει ρυθμό, στέκεται, επιταχύνει, κ.λπ. Μπορούν να οργανωθούν μικρές αυτοσχέδιες δράσεις.
Περιλαμβάνεται μια επιπλέον οδηγία περπατήματος εντός του Σούπερ Μάρκετ, με ανακοίνωση της πληροφορίας ότι οι διάδρομοι του Σούπερ-Μάρκετ έχουν ταμπέλες ονοματοθεσίας δημόσιων δρόμων.
Το περπάτημα γίνεται σε αστική περιοχή.
Αριθμός συμμετεχόντων: περίπου 17.
Το περπάτημα γίνεται κατά ομάδες που αναπτύσσονται αυθόρμητα κατά τη διάρκειά του.

Δράση περπατήματος 3: κατά μήκος της περίφραξης του χώρου του λιμανιού
Οδηγία:
Κατά μήκος μιας στενής λωρίδας, ανάμεσα στη σιδηροδρομική γραμμή και την περίφραξη του λιμανιού. Δεν δόθηκε άλλη οδηγία. Κατά τη διάρκεια του περπατήματος επιχειρήθηκε ένας συλλογικός σχεδιασμός της συνέχειας του περπατήματος.
Αριθμός συμμετεχόντων: περίπου 17.
Το περπάτημα έγινε με εν σειρά κίνηση της ομάδας.
Σχεδιασμός
Ο σχεδιασμός προέκυψε μετά από συζήτηση. Διατυπώθηκε και αναπτύχθηκε ένα σενάριο διάδρασης που επέτρεπε τον αυτοσχεδιασμό και το απρόβλεπτο. Η ομάδα χωρίστηκε σε δύο μέρη που κινήθηκαν παράλληλα, εκατέρωθεν της περίφραξης του λιμανιού, παράγοντας η κάθε μία μικρές αυτόνομες δράσεις περπατήματος μετά από προφορικές εντολές της άλλης.

Δράση περπατήματος 4: περπάτημα μέσα σε στοές στο κέντρο της Πάτρας
Οδηγία:
Περπάτημα σε προκαθορισμένη διαδρομή που συνέδεσε μια σειρά στοών στο εσωτερικό των οικοδομικών τετραγώνων. Η οδηγία περιλάμβανε μια συγκεκριμένη ενέργεια (ανάγνωση) κατά τη διάρκεια του περπατήματος. Ζητήθηκε από κάθε έναν συμμετέχοντα να έχει μαζί του ένα βιβλίο «αγαπημένο αυτό τον καιρό», στο οποίο «θα μπορούσε να βρει καταφύγιο». Επεξηγήθηκαν με επιτόπου γράφημα στον τοίχο οι χώροι κίνησης. Έγιναν ομάδες δύο ατόμων. Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβαζαν κατά τη διάρκεια του περπατήματος ο ένας στον άλλον, τα μέλη της κάθε ομάδας. Ορισμένες αναγνώσεις απευθύνθηκαν σε τυχαίους περαστικούς.
Τα περπατήματα είχαν διάρκεια ανάλογη με τη διάρκεια της αφήγησης.

discuss_walks

2008-06-12T01:51:00.004+03:00

Συζητήστε κριτικά (με τη μορφή σημειώσεων σε εξέλιξη) τις 4 δράσεις περπατήματος.
1.
Το κεντρικό ερώτημα είναι: πώς η δράση περπατήματος (ολόκληρη ή κάποια επεισόδια που θυμάστε κατά τη διάρκειά της) επανασχεδίασε την πόλη στη συγκεκριμένη περιοχή όπου έγινε; Πώς άλλαξε τις ποιότητες του τόπου και την αντίληψη που έχουμε για αυτόν; Για ποιόν τις άλλαξε;
Για να απαντήσετε στην παραπάνω ερώτηση: Περιγράψτε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του κάθε περπατήματος (ολόκληρου ή τμήμα του) : Πώς συγκροτήθηκε το περπάτημα; Υπήρξε κάποια οδηγία; Επινοήθηκε στην πορεία συλλογικά ή ατομικά κάποιο είδος περπατήματος; Πώς ακριβώς έγινε; Κάνετε κριτικές συγκρίσεις ανάμεσα στα περπατήματα.
2
Με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις σας, πώς θα μπορούσατε να σχεδιάσετε μια νέα δράση περπατήματος; τι οδηγίες θα δίνατε;
___________
Αναρτήστε το κείμενό σας στο blog. Βάλτε στα labels 1) το όνομά σας και 2) discuss_walks

"ο θρίαμβος του καλειδοσκόπιου ή ο τάφος του κινέζικου παιχνιδιού"

2008-06-08T21:41:00.006+03:00

(benjamin: arcades project)

benjamin: arcades project

2008-06-08T21:16:00.007+03:00

2008-06-08T13:38:00.000+03:00

fourth walk: walking in-side

2008-06-07T18:26:00.006+03:00

documentation --> --> -->see here

sunantisi sto potamo meilixo

2008-06-04T01:19:00.012+03:00

-Μείλιχος : Το σκηνικό της δράσης.
Περπατώ στην πόλη.. Άραγε θα γνωρίσω κάποιον;;
-Η τύχη θα καθορίσει την έκβαση...

Ο Μείλιχος συμβολίζει τη γραμμή που διαχωρίζει δύο διαφορετικές προσωπικότητες, δύο διαφορετικές ζωές...
Δύο άνθρωποι που έχουν μόνο μία ευκαιρία να γνωριστούν. Ο σύγχρονος χαρακτήρας της πόλης, οι ξέφρενοι ρυθμοί ζωής μα και ο βιασμός του φυσικού τοπίου,
στοιχεία που ευνοούν ή δυσχεραίνουν τη πιθανότητα να δημιουργηθεί ένας δεσμός μεταξύ δύο διαφορετικών ανθρώπων.
Η παρουσίαση των τριών βίντεο σχετίζονται ανά ζεύγη μεταξύ τους και παρουσιάζουν την οπτική με την οποία αντιλαμβάνονται, οι εκάστοτε πρωταγωνιστές, την κατάσταση:

Το σενάριο εκτυλίσσεται στις όχθες του ποταμού Μείλιχου...

-Η επιτυχής συνάντηση

" Περπατώ κατά μήκος της όχθης και στο βάθος διακρίνω μια ανθρώπινη φιγούρα να πλησιάζει προς το μέρος μου...Πλησιάζει η στιγμή συνάντησης και η αγωνία μου κορυφώνεται...... Ένα αίσθημα ικανοποίησης με αγκαλιάζει καθώς αντικρίζω τα μάτια του ξένου.Και μετά σιωπή."

-Η διαφορετική χρονική στιγμή

" Περπατώ κατά μήκος της όχθης και στο βάθος διακρίνω μια ανθρώπινη φιγούρα να στέκει καταμεσής της γέφυρας...Η φιγούρα του μοιάζει αλλόκοτη..Φοβάμαι.. φεύγω."

-Η απογοήτευση- Η επιτυχής συνάντηση με ένα άλλο μέλος μη αναμενόμενο

" Περπατώ κατά μήκος της όχθης και στο βάθος διακρίνω δύο ανθρώπινες φιγούρες να στέκουν καταμεσής της γέφυρας..Παρατηρώ από μακριά και αισθάνομαι μεγαλύτερη μοναξιά καθώς οι δύο άγνωστοι ανταλλάσουν φιλικά χαμόγελα..Φεύγω απογοητευμένη.."

- Η διαφορετική περιοχή

"Περπατώ κατά μήκος της όχθης και το μόνο που διακρίνω είναι ψηλές πολυκατοικίες..Άλλες φτάνουν στην όχθη του ποταμού και άλλες δημιουργούν ένα δρόμο παράλληλα στο ποταμό..Δε κατάφερα να βρω καμία ανθρώπινη φιγούρα και επέστρεψα απογοητευμένη.."

Οδηγίες Δράσης: Συνάντηση στο ποταμό Μείλιχο

Με ποιον τρόπο θα οδηγηθείτε σε ένα από τα παρακάτω αποτελέσματα;

Δηλαδή:
-Στην επιτυχή συνάντηση
-Στην αποτυχία συνάντησης λόγω έλλειψης συντονισμού μέσα στο χρόνο
-Στην αποτυχία συνάντησης λόγω απογοήτευσης και τέλος
-Στην αποτυχία συνάντησης λόγω αποπροσανατολισμού και έλλειψης συντονισμού μέσα στο χώρο

Τέσσερις διαφορετικές εκβάσεις από κοινό σημείο έναρξης…

Προκειμένου να διαπιστώσετε τα αποτελέσματα της δράσης πρέπει να υπάρχουν δυο ή παραπάνω ήρωες που είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν. Το επόμενο βήμα είναι να δώσουν με κάποιο τρόπο ραντεβού σε ένα σημείο του ποταμού Μείλιχου. Οι ήρωες θα κρατούν από μια βιντεοκάμερα και θα καταγράφουν τη πορεία τους και ότι κρίνουν άξιο καταγραφής… Θα περπατούν παράλληλα με τις όχθες του ποταμού και κατά προτίμηση σε αντίθετες πλευρές ώστε να υπάρξει κάποιο σημείο που θα μπορέσουν να βρεθούν από κοντά, που αυτός είναι και ο στόχος…

Υπάρχουν δυο εκδοχές για το πώς θα οριστεί η συνάντηση:

Η μια εκδοχή είναι να δοθεί ραντεβού σε συγκεκριμένη ώρα και μέρα…Οι ήρωες πρέπει να ξεκινήσουν από ένα οποιοδήποτε σημείο του ποταμού και να κατευθυνθούν προς το σημείο συνάντησης… Η πορεία που θα ακολουθήσουν για να βρεθούν στο σημείο συνάντησης δεν είναι συγκεκριμένη…Το αν θα καταφέρουν να συναντηθούν είναι το αποτέλεσμα της δράσης αυτής…
Η δεύτερη εκδοχή είναι να δοθεί ένα χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο θα εκτυλίσσεται η δράση… Για παράδειγμα μέσα σε συγκεκριμένες ώρες δηλαδή από της 5 μέχρι τις 7 το απόγευμα, κάθε μέρα για μία εβδομάδα, να δοκιμάζεται αυτή η δράση και να καταγράφεται η πορεία που ακολουθούν οι ήρωες και θα διαπιστωθεί αν τελικά μπορέσουν να συναντηθούν μεταξύ τους…

Τα αποτελέσματα εξαρτώνται κάθε φορά από τη διαφορετική προσέγγιση των ανθρώπων, μιας και κάθε άνθρωπος λειτουργεί και πράττει ανάλογα με τη προσωπικότητά του…

σωματική παρέμβαση

2008-06-03T20:28:00.002+03:00

Στην διάρκεια του περιπάτου παρατηρήσαμε ότι κατά μήκος του ποταμού συναντάμε πολλά γκράφιτι είτε σε τοίχους είτε σε πέτρες. Με την ευκαιρία του οτι αυτήν την εποχή το ποτάμι είναι ξερό και θέλοντας να συνδυάσουμε τα γκράφιτι με τις κινήσεις που δημιουργούνται στο ποτάμι,θέτουμε ως επιφανεια αποτύπωσης το ίδιο το ποτάμι και τηνιδιαίτερη επιφάνεια που αυτό δημιουργεί.

Έτσι ο δημιουργός του γκράφιτι αφήνει τη σφραγίδα του όχι με την υπογραφή του αλλά αποτυπώνοντας την κίνηση που κάνει κάποιος στην προσπάθεια του να διασχίσει το ποτάμι και τα εμπόδια.

Μ ε αυτόν τον τρόπο τα γκράφιτι αποτελούν πλέον μέρος του περιβάλλοντος του ποταμού, ενώ ταυτόχρονα αναννεώνονται και αλλάζουν με την φυσική ροή του ποταμού όταν αυτό ξαναγεμίζει με νερό στην διάρκεια του χειμώνα.

Μείλιχος

2008-06-03T18:20:00.004+03:00

Η περιπλάνηση, φέρνει το σώμα, μέσα σε και αντιμέτωπο με τον δομημένο χώρο, αόριστο και ορισμένο, όπου αόριστος είναι ο χώρος που περιέχονται η δυνητική ελευθερία/ελαστικότητα/Α-κτιστο, και ορισμένος είναι ο χώρος οπού περιέχονται οι εφαρμοσμένοι όροι/ανελαστικότητα/κτιστό.
Η παράμετρος εκείνη που οριστικοποιεί την δράση του σώματος στον χώρο, είναι η θεώρηση που έχει κάθε στιγμή ο χρήστης για τον ίδιο σε σχέση με τον χώρο (προβαλλόμενες επιθυμίες του χρήστη στο χώρο και εφαρμογές του αισθήματος ιδιοκτησίας σε αυτόν).
Ο σωματικός σχεδιασμός τότε, προκύπτει από την πρόκληση/σύγκρουση μεταξύ αορίστου και ορισμένου χώρου , όταν το σώμα δραστηριοποιείται ύστερα από συγκεκριμένη θεώρηση του χρήστη.
Στον Μείλιχο όπου τα όρια του ποταμού είναι συγχρόνως και διαχωριστικά όρια του ορισμένου δομημένου χώρου, στην κάθε όχθη του , και ο περιεχόμενος χώρος αποτελεί εμπόδιο που σε κάποιες θέσεις απλά υπερπηδείται, προτείνεται δράση κάλυψης του κενού ορίου/ποταμού και διαμόρφωσή του σε προορισμό, σε ένα χώρο , ένωσης.
Προτείνεται το γέμισμα όλων των προσβάσιμων τοποθεσιών του ποταμού με πλήθος κόσμου ώστε προσωρινά ο Μείλιχος να μετατραπεί σε χώρο εστίασης .

Σταματώ_Φωτογραφίζω_Σκαλί/Stop_Shoot_Step

2008-06-03T18:04:00.002+03:00

περπατημα κ αναγνωση

2008-06-03T15:28:00.003+03:00

Diakoniaris_Drash me karotsakia_synexeia

2008-06-03T07:21:00.006+03:00

Κατά μήκος της διαδρομής του Διακονιάρη υπάρχει μια σειρά από μεγάλα σούπερ μάρκετ, τα οποία εμφανίστηκαν λόγω της σταδιακής εμπορευματικοποίησης της περιοχής.

Η δράση γίνεται με αφορμή μια εικόνα που είδαμε κατά τη διάρκεια του πρώτου περπατήματος: παιδιά παίζουν με ένα καρότσι από σούπερ μάρκετ σε έναν λόφο από χώμα.

Στην διαδρομή υπάρχουν αυτή τη στιγμή αφημένα πολλά οικοδομικά υλικά που χρησιμοποιούνται στα έργα κάλυψης του ποταμού (είτε που θα αποτελέσουν κομμάτι της κατασκευής είτε συμμετέχουν στη διαδικασία αυτής).

Αυτά τα υλικά θα αποτελέσουν αντικείμενα συλλογής από μια ομάδα κατοίκων της περιοχής έτσι ώστε να διατηρηθούν κομμάτια της μνήμης της περιοχής, παράλληλα όμως: Ποια θα είναι η χρήση τους μετά τη συλλογή; Τα αντικείμενα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στις προσφυγικές κατοικίες για να φτιάξουν μ’αυτά πρόχειρες κατασκευές, ως μια μορφή αντίδρασης στο έργο που πρόκειται να ολοκληρωθεί και τις αλλαγές που θα φέρει στην περιοχή αλλά και στην καθημερινότητα τους.

φράχτης φτιαγμένος από μεταλλικές πόρτες

Επέμβαση στο Μείλιχο

2008-06-02T21:46:00.004+03:00

Ο Μείλιχος είναι ένας ποταμός ο οποίος χαρακτηρίζεται από την περιοδικότητά του και το γεγονός ότι χωρίζει μια αστική περιοχή στα δύο. Συνέπεια της συνύπαρξης ποταμού και αστικού ιστού είναι τα μονοπάτια που δημιουργούν οι κάτοικοι που τον διασχίζουν. Η συγκέντρωση των διαδοχικών ιχνών από τους κατοίκους δημιουργεί τα μονοπάτια ως σταθερά και «μόνιμα» ίχνη. Επιλέγουμε ως σημείο δράσης το σημείο συνάντησης της κοίτης του ποταμού και του μονοπατιού.
Έτσι στα σημεία αυτά, το χειμώνα υπάρχει συνεχής ροή του ποταμού ενώ το ίχνος (μονοπάτι) είναι ασυνεχές. Αντίθετα, το καλοκαίρι το ίχνος (μονοπάτι) είναι συνεχές ενώ η ροή όχι.
Οπότε ενώ το χειμώνα το ποτάμι διακόπτει τα ίχνη, με την επέμβαση αντιστρέφεται η διαδικασία και έτσι το καλοκαίρι η ροή του ποταμού «χτίζει» το μονοπάτι.
Χρόνος: θερινοί μήνες (δεν υπάρχει νερό)
Τόπος: σημείο συνάντησης της κοίτης του ποταμού και του μονοπατιού
Η δράση: περπατάμε κατά μήκος της κοίτης του ποταμού παράλληλα με την ροή (συμβολίζοντας το νερό) κουβαλώντας πέτρες τις οποίες τοποθετούμε στο σημείο συνάντησης του ποταμού με το μονοπάτι, χτίζοντας και τονίζοντας το μονοπάτι (σταθερό μόνιμο ίχνος)

τόπος δράσης-σημείο συνάντησης ποταμού μονοπατιού

σκίτσα δράσης

2008-06-02T14:21:00.006+03:00

Δράσεις Στο Λιμάνι Της Πάτρας

Στο τρίτο περπάτημα που έγινε στο λιμάνι των Πατρών, ο χώρος που ορίζεται και εμπεριέχεται από την περίφραξη του λιμανιού οριοθετεί μια «νεκρή ζώνη» αποτροπής οποιασδήποτε ενέργειας από την μεριά των χρηστών. Δημιουργείται ένα οπτικά διαπερατό φράγμα (κάγκελα), που ενδεχομένως η διαπερατότητά του να εντείνει τη λειτουργία του χώρου ( look but don’ t touch) ως αποτρεπτικού και να προβάλλεται εντονότερα το διαφορετικό ιδιοκτησιακό καθεστώς που εσωκλείει, ώστε να περιοριστεί περαιτέρω η οποιαδήποτε πιθανή επιθυμία χρήσης του χώρου.

Η σωματική δράση προτείνει τον επανασχεδιασμό και επαναπροσδιορισμό του χώρου μέσα από την χρήση και τη δράση του σώματος κατά αυτή. Συνεπώς οι δράσεις καταλύουν το όριο δημιουργώντας μια συνέχεια.

Περίπατος στο Μείλιχο

2008-06-02T11:50:00.002+03:00

Το σκοινί συμβολίζει την προσπάθεια γεφύρωσης της απόστασης των δύο ανθρώπων, η οποία δυσχεραίνεται από ποικίλα εμπόδια. Οι δύο άνθρωποι πραγματοποιούν μια πορεία κατά την οποία δεν μπορούν να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλο. Το σκοινί αφήνει ένα ίχνος, το ίχνος της πορείας, το οποίο σηματοδοτεί το μόνο μέσο επικοινωνίας. Η διαδικασία που εξελίσσεται αναπαριστά το «διάλογο» που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο ανθρώπων, με φόντο το φυσικό τοπίο.

Nora Demjaha

2008-06-02T06:03:00.008+03:00

Πρόταση για τη δράση στη περιοχή Μειλιχου

Σημείο :
Γωνία της οδού ...με έντονη κυκλοφορία

Ακολουθώ το ποταμό.
Θέλω να το βιώσω όλο, τον ήχο του, την εικόνα την υγρασία και τι μυρωδιά του.
Προσπαθώ να εστιάσω απομονώνοντας το από το περιβάλον κινητό και ακίνητο, ζωντανό η νεκρό, η έστω να μην χάσω την οπτική επαφή μαζί του.
Όλα αυτά σε ένα σημείο το πιο δύσκολο, το πιο εμπλεκόμενο...
Μπροστά από τον ποταμό στέκουνε κτίσματα, τα οχήματα τον διαχειζουν κάθετα. Με το θόρυβο τους παίρνουν το κάθε ίχνος του ήχου και το καυσαέριο τους εξαφανίζει την μυρωδιά του την υγρασία του αέρα.
Είναι σαν να αναζητά κανείς την ησυχία στο τσίρκο, ανάμεσα σε ακροβάτες, κλόουν, ελέφαντες, τύμπανα..
Υποθέτω πως δεν μου παραμένει άλλος τρόπος παρά να τα χωρέσω όλα αυτά τα στοιχεία –εμπόδια μαζί και να το νοιώσω, να δω την ομορφιά έτσι όπως είναι και προφανώς τότε να φανεί και το ποτάμι. Εξάλλου είναι ένα μικρό ποταμάκι που βρίσκεται στη Πάτρα...

ΔΙΑΚΟΝΙΑΡΗΣ interview

2008-06-02T00:04:00.007+03:00

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ (απευθυνθηκαμε σε κατοικους της περιοχης με αυτο, οι απαντησεις που μας εδωσαν καταγραφονται στο video παραπανω)

Τι θυμαστε απο το ποταμι
Τι θυμαστε απο τις πλημμυρες
Πως επηρεαζει την περιοχη η μετατροπη του χωρου σε εργοταξιο
Πως θα επηρεασει η κατασκευη του δρομου την περιοχη
Τι θα θελατε να θυμαστε απο το ποταμι

Προτεινομενη δραση 1

Ασχολουμαστε με την τριπλη διασταση του ποταμου.
Το ποταμι γινετε αντιληπτο μεσα απο το παρελθον το παρον και το μελλον

το παρελθον :τις μνημες απο το ποταμι που χαθηκε
το παρον :το ποταμι ως εργοταξιο με τα βιωματα και τα αδιεξοδα που εχει
το μελλον :το ποταμι σαν δρομος ,καινουργια χρηση

Η δραση αφορα τη συμβολικη γεφυρωση αυτων των διαστασεων σε τρια σημεια οπου εχουμε την παρουσια χαρακτηριστικων απο την καθε φαση (νερο,εργοταξιο,δρομος) και την εξισορροπηση των φασεων αυτων (παρελθον ,παρον,μελλον) μεσω της κινησης της ζυγαριας (τραμπαλας).

Προτεινομενη δραση 2

Απο τις συνεντευξεις παιρνουμε καποιες λεξεις κλειδια που σηματοδοτουν την κατασταση αυτη και τις αναπαριστουμε με εικονα ηχο και video στην περιοχη.
Ισως εικονα και ηχο απο το ποταμι και το δρομο και αναπαρασταση αυτων στο σημειο που γινονται τα εργα.

εξέλιξη της δράσης

2008-06-01T22:51:00.004+03:00

Ο χώρος ανάμεσα στα κάγκελα του λιμανιού και στις γραμμές του τρένου κατα κύριο λόγο είναι ένας δύσχρηστος χώρος.

Παρ'όλο που είναι για να μή χρησιμοποιείται, σε κάποια σημεία του υπάρχουν πλάκες, προφανώς τοποθετημένες από αυτούς που θέλησαν να τον περπατήσουν.

Επιλέγουμε μια χρήση που απαιτεί χρόνο σε αντίφαση με τις συνθήκες που επικρατούν.

2008-06-01T16:11:00.017+03:00

hanging beds along the port fence (work in progress)

at home and abroad

2008-05-27T23:59:00.003+03:00

water de-rive: at the banks of meilichos

2008-05-27T23:49:00.007+03:00

Να μείνουν χωρίς νερό;

Στον έλεγχο της αυθαίρετης υδροδότησης του καταυλισμού των μεταναστών προχώρησε χθες συνεργείο της ΔΕΥΑΠ, μετά και τις αντιδράσεις κατοίκων που διαμαρτυρήθηκαν έντονα το προηγούμενο Σάββατο. Πληροφορίες ήθελαν να διακόπηκε η παροχή νερού χθες το απόγευμα. Η ΔΕΥΑΠ υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με το θέμα έπειτα από την δημοσιότητα που δόθηκε στην παρέμβαση που έκανε στο δίκτυο ομάδα πολιτών, ώστε να υδροδοτηθεί ο εξαθλιωμένος καταυλισμός. (ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 26/5/2008)

Ωστόσο, όταν επιχείρησαν να πάρουν νερό, δίχως άδεια, από σωλήνες της ΔΕΥΑΠ, καθώς επίσης και από σωληνώσεις παρακείμενων πολυκατοικιών και καταστημάτων, οι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα και προς στιγμήν απειλήθηκαν επεισόδια. Στο σημείο κατέφτασε περιπολικό, από την ισχυρή αστυνομική δύναμη που υπήρχε στον καταυλισμό, όπου επέβαλλε την τάξη.
Τελικά, η παροχή υδροδότησης που κατασκεύασαν παρέμεινε μέχρι χθες το πρωί στο σημείο, οπότε συνεργεία της ΔΕΥΑΠ έκαναν αυτό που προβλέπει ο νόμος, δηλαδή προχώρησαν στη διακοπή της παροχής. (Η ΗΜΕΡΑ 27/5/2008)

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

2008-05-27T21:35:00.002+03:00

Η ιδέα να περπατήσουμε δίπλα στις γραμμές του τρένου είχε πολύ ενδιαφέρον και αποτέλεσε πρόκληση για δράση! Προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε μία πορεία παράλληλη στις ράγες και την κίνηση των αυτοκινήτων. Η ομπρέλα ήταν ένα εργαλείο ανίχνευσης για εμάς...

περπάτημα στο λιμάνι: δράση

2008-05-26T15:35:00.005+03:00

Προσπαθούμε να βουλώσουμε τη μύτη. Προβληματιζόμαστε πάνω σ'αυτό το όριο.

διακόπτω σακούλα

2008-05-26T09:29:00.003+03:00

περπάτημα στο Μείλιχο: ενέργειες κατα τη διάρκεια (βίντεο)

2008-05-26T09:18:00.003+03:00

περπάτημα στο Μείλιχο: ενέργειες κατα τη διάρκεια

2008-05-26T08:24:00.016+03:00

Παράκαμψη για να ξυπνήσουμε τη Γιάννα.

Μια γωνία με ξερούς φοίνικες-την περπατάμε.

Κατηφόρα- παίρνουμε θέσεις.

Παποθήκη.

Ιδιωτικός χώρος με γκαζόν- κωλοφωτιά.

kampouriazw tsixla

2008-05-25T20:22:00.004+03:00

2008-05-21T21:49:00.009+03:00

ΠΟΡΕΙΑ

Περπάτημα
Ποτάμι
Υπαρκτό_ανύπαρκτο_ανύπαρκτο_υπαρκτό_

Επανάληψη_ πορεία
Γραμμές_ Τραίνο
Αναπάντεχο συμβάν
Έκπληκτος ταξιδιώτης

Ανυποψίαστος περαστικός

ΔΡΑΣΗ

Σώμα_πόλη
δράση_καθρέπτης
Αιφνιδιασμός_Είδωλο
Καταγραφή_αντίδραση
Όψη_έκφραση

Υπάρχω_στάσιμη
Ακολουθώ_ κύτη
Παρακολουθώ_ ήχους

Λιμνάζουν_Ανέκφραστοι
Μολύνονται_αδιάφοροι
Ρέουν_αμήχανοι
Μηχανεύονται_υπερόπτες

Ενδιάμεση παρουσίαση - Παραλλαγή

2008-05-20T13:55:00.010+03:00

Περπάτημα _ περίπατος

Περιβάλλον και άνθρωπος γίνονται ένα.

Concept: Παραλλαγή

2008-05-20T11:03:00.007+03:00

kapoies protes skepseis peri syllogis eikonon

alla ke ixon me apotelesma provoli ke anaparagogi ixon

"amesa sysxetismena" me ta data pou sylle3ame
i eikona mporei aneta na diastrevlothei

alla den pauei na exei sxesi me to input

mia "glossa" tin opoia meletame einai mia metafrasi

eikonon se alles eikones

ΣΩΜΑ + ΝΕΡΟ

2008-05-20T04:57:00.012+03:00

ενδιάμεση_παρουσίαση

1.

- ΠΥΡΗΝΑΣ ΣΚΕΨΗΣ

2. Τι κινήσεις κάνει το σώμα για να διασχίσει το νερό

2.α.

storyboard 1 _ ανθρώπινη γέφυρα

2.β.

storyboard 2 _ γίνεται μούσκεμα

2.γ.

storyboard 3 _ τοποθετεί αντικείμενα για να πατήσει

2.δ.

storyboard 4 _ πατάει από πέτρα σε πέτρα

(video-παλαιότερη ανάρτηση)

endiamesh_parousiash

2008-05-19T23:51:00.006+03:00

Μιμούμαστε τη ροή του νερού τοποθετώντας δύο ομάδες ατόμων μέσα και έξω από την κοίτη του ποταμού. Οι δυο ομάδες στέκονται κατά μήκος του χειμάρρου από τις πηγές του (θεωρούμε το Ολύμπιο θεραπευτήριο) μέχρι τις εκβολές.
Η μία είναι μέσα στο ποτάμι και η άλλη έξω παράλληλα με αυτό.
Σχηματίζεται έτσι μία ανθρώπινη γραμμή παράλληλα με αυτή του χειμάρρου στην οποία ένας άνθρωπος είναι μέσα στην κοίτη και ο επόμενος έξω από αυτή.
Τα υποκείμενα με μονό αριθμό βρίσκονται έξω από την κοίτη και αυτά με ζυγό αριθμό μέσα στην κοίτη.

Το πρώτο υποκείμενο από την πρώτη ομάδα παίρνει μια στάση σώματος την οποία πρέπει να αντιγράψει το πρώτο υποκείμενο από τη δεύτερη ομάδα.
Η στάση αυτή επιτυγχάνεται με μεγαλύτερη ευκολία από αυτούς που είναι έξω από το ποτάμι.
Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται με τα υπόλοιπα μέλη των ομάδων κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Διακονιάρης 2 περπατήματα

2008-05-19T12:54:00.002+03:00

παράλειψη από προηγούμενο post- mikrh drash ston diakoniarh

περπατώ+παίζω+οικειοποιούμαι

2008-05-18T23:20:00.022+03:00

Χώρος: σιδηροδρομικές γραμμές, λιμάνι _ΠΑΤΡΑ

Τον χώρο αυτό καθορίζουν αστικές συμβατικές δομές: ράγες, κάγκελα, αντικείμενα λιμένα.

συμβατικός: [<αρχ. συμβατικός < συμβατός < συμβαίνω]: -ή, -ό επίθ. (Κ -ή, -όν) ο καθορισμένος με συμφωνία: συμβατικές υποχρεώσεις | που ακολουθεί την παράδοση, την καθιερωμένη συνήθεια

[Το αισθητικό και το πολιτικό, Ανθολογία κειμένων από την Cobra στην Καταστασιακή Διεθνή, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος]

Μέσα από τον προβληματισμό γύρω από έννοιες όπως εφήμερο, οικειοποίηση, (επανα)σχεδίαση, επαναπροσδιορισμός, άκτιστο, και με άξονα τα παραπάνω κείμενα, οδηγούμαστε στη δράση: μία προσπάθεια δημιουργικής αλληλεπίδρασης, ένα σωματικό παιχνίδι σε διάλογο με τις δομές του χώρου.

παιζω-πορεία | play-walk

Διακονιάρης 2 περπατήματα: 14- 4, 16-5

2008-05-18T22:50:00.008+03:00

Στην περιοχή που περπατήσαμε, αυτή τη στιγμή γίνονται έργα, με σκοπό την κάλυψη του ποταμού Διακονιάρη, για τη δημιουργία παράλληλα και ενός δρόμου ακριβώς από πάνω του.

Περπατώντας κανείς κατά μήκος της διαδρομής πατάει ουσιαστικά πάνω σε ένα επίπεδο που πρόκειται να ¨θαφτεί¨ από το δρόμο που θα υπερυψωθεί. Η στάθμη του δηλαδή θα αλλάξει. Έτσι όσα αντικείμενα βρίσκονται εκεί, κατά μήκος της διαδρομής στο κομμάτι του δρόμου, και τα ίχνη τους θα εξαφανιστούν.
Ήδη στη δεύτερη διαδρομή που κάναμε, υπήρχαν κομμάτια του δρόμου που σε αντίθεση με την πρώτη διαδρομή ήταν αποροσπέλαστα, λόγω τις εξέλιξης των έργων. Έτσι, η πορεία μας μεταβλήθηκε σε εκείνα τα σημεία, προκειμένου να ακολουθούμε το ποτάμι. Όσο κανείς περπατάει, έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε κάτι το οποίο αλλάζει συνεχώς, και ότι αυτό δεν είναι αναστρέψιμο.
Ο ποταμός πρόκειται να εκτραπεί, προς τα έργα. Έτσι, η παλιά θέση του χειμάρρου, που κινείται παράλληλα στη διαδρομή μας θα ¨αδειάσει¨ και όλα τα στοιχεία που βρίσκονταν πάνω από αυτή (μικρά γεφυράκια), θα αποκτήσουν αόριστη χρήση.

Οι μικρές δράσεις που ακολουθούν αφορούν στο να αποδοθούν με ένα τρόπο σωματικό οι αλλαγές που θα συμβούν στο ποτάμι μετά την ολοκλήρωση των έργων (μέσω σωματικών κινήσεων που με κάποιον τρόπο αντιστοχίζονται σε αυτές).